Chikungunya

Chikungunya overførast til menneske av mygg infisert med chikungunya-viruset (CHIKV). Globalt påverkar sjukdommen meir enn 1 million menneske kvart år. I Europa er chikungunya for det meste spreidd av reisande. Sjukdommen har liknande symptomer (feber og leddsmerter) som enkelte andre virussjukdommar med ei overlappande geografisk fordeling, som til dømes denguefeber. Derfor er mange pasientar feildiagnostisert, og den sosioøkonomiske effekten og den totale sjukdomsbyrden er truleg undervurdert (Kam eit al., 2015).

Chikungunya varslingsrate (kart) og rapporterte tilfelle (graf) i Europa

_{Kilde: ECDC, 2024, Overvåkningsatlas for smittsame sjukdommar}

_{Merknader: Kart og graf viser data for EØS-landa. Grensene og namna som visast på dette kartet inneber ikkje offisiell godkjenning eller aksept av Den europeiske unionen. Grensene og namna som visast på dette kartet inneber ikkje offisiell godkjenning eller aksept av Den europeiske unionen. Sjukdommen er meldepliktig på EU-nivå, men rapporteringsperioden varierer mellom landa. Når land rapporterer null tilfelle, visast varslingsraten på kartet som '0'. Når land ikkje har rapportert om sjukdommen i eit bestemt år, er frekvensen ikkje synleg på kartet og er merkt som "urapportert" (sist oppdatert i juli 2024).}

Kilde & amp; overføring

Chikv overførast hovudsakleg mellom menneske via Aedes mygg. Desse myggane bitar i dagslys, med toppar av aktivitet tidleg om morgonen og seint på ettermiddagen. Ein uinfisert mygg kan bli smitta med viruset når det strøymer på ein smitta person eller dyr. Etter ein kort periode med replikasjon av viruset, kan den infiserte myggen deretter overføra viruset til uinfiserte menneske med ein bit (Tsetsarkin eit al., 2016), og held fram med å vere smittsam for resten av livet (Mbaika eit al., 2016). Samanlikna med andre myggborne virus, kan CHIKV flytte til ein ny vert raskare med heile overføringssyklusen — frå menneske til mygg og tilbake til eit anna menneske — som førekjem på mindre enn ei veke. I Europa vart lokal overføring først rapportert i 2007 i Nordaust-Italia. Dei fleste tilfella i Europa (> 90 %) er relaterte til reiser.

Av Aedes-myggen som finst i Europa, er Ae. albopictus — den asiatiske tigermyggen — ansvarleg for dei fleste CHIKV-overføringane og dei største sjukdomsutbrota. Eine.albopictus vart først oppdaga i Europa i 1979 og er no til stades i 28 europeiske land (ECDC, 2021b). Arten trivst i eit breiare geografisk område enn Ae. Aegypti — gulfebermyggen — som òg er ein effektiv vektor, men likevel ganske sjeldan i Europa og nærliggande område. Likevel er det etablert i Madeira (Portugal), Sør-Russland og Georgia, og har vorte introdusert i Türkiye, Kanariøyane (Spania) og Kypros (ECDC, 2021a; Miranda eit al., 2022 (engelsk).

Helseeffektar

Chikungunya kan manifestera seg som ein akutt sjukdom, derfrå pasientar kan koma seg raskt (på mindre enn to veker) eller som kan utvikla seg til ein kronisk sjukdom som varer veker til år. Vanlegvis byrjar pasientar å føle seg sjuk 4-8 dagar etter ein myggbit. Sjukdommen fører til ein plutseleg høg feber, ofte samankopla med verkande ledd, som krev sengeleie. I tillegg kan pasientar lide av hovne anklar og handledd, smertefulle musklar, hovudpine, utslett, kvalme eller trøyttleik (WHO, 2022). Dei fleste smitta individ lid berre mildt og ca 15 % viser ingen symptomer i det heile. I desse tilfella er full betring vanleg, og immunitet mot CHIKV antas å vera livslang. Likevel, når sjukdommen er alvorleg, kan pasientar bli innlagt på sjukehus på grunn av alvorlege hudutslett, nevrologiske infeksjonar, hjartemuskelbetennelser, leverinfeksjonar eller til og med multiorgansvikt. Slike alvorlege komplikasjonar er ganske uvanlege, men for spedbarn eller eldre chikungunya kan vere livstruande (Burt eit al., 2017).

Morbiditet

I EØS-landa (unntatt Bulgaria, Kypros, Danmark, Island, Noreg, Sveits og Türkiye på grunn av manglande data) i perioden 2008-2021:

• 3735 tilfelle, derav > 90 % er importerte tilfelle (ECDC, 2024)
• Meldingsraten for EU/EØS var under 1 tilfelle per 100000 innbyggjarar i 2022
• Sjeldan dødeleg utgang: Ingen chikungunya-relaterte dødsfall registrert enno i Europa
• Talet på årlege tilfelle varierer. I perioden 2015-2019 vart det rapportert mellom 111 i 2018 saker og 534 i 2015 utan ein openberr trend. I 2021 og 2022 vart berre 13 og 64 tilfelle rapportert. Desse låge tala er truleg knytte til Covid-19-tiltak og underrapportering.
• Lokal overføring av chikungunya er sjeldan i Europa, men lokalt erverva tilfelle er rapportert i Frankrike og Italia i 2017 (17 og 277 tilfelle høvesvis), i Frankrike i 2014 (11 tilfelle) og 2010, og i Italia i 2007.

(ECDC, 2014-2022)

Fordeling på tvers av folkesetnaden

• Aldersgruppa med høgast sjukdomsrate i Europa: 25-64 år (ECDC, 2014-2022)
• Grupper med risiko for alvorleg sjukdomsforløp: Spedbarn, eldre, personar med ein pre-eksisterande helsetilstand
• Grupper med høgare risiko for infeksjon: Migrantarbeidarar og reisande

Klimafølsemd

Klimatilpasning

Myggen Ae.albopictus, den viktigaste vektoren av CHIKV, kan overleve i eit breitt spekter av klimatiske tilhøve og vart funne i høgder opp til 1 200 m over havet. Egga er svært motstandsdyktige mot både høge og låge temperaturar, samt til lengre tørkeperiodar. Milde vintrar med minimale temperaturar på -5 °C mogleggjer etablering av ein stabil myggpopulasjon (Waldock eit al., 2013),som gjer store nedbør og flaum tidleg på sommaren som etablerer myggavlsområde (Tran eit al., 2013). Den optimale gjennomsnittstemperaturen for CHIKV-overføring er 27 °C, der virusbelastinga i spytta til Ae.albopictus er høgast (Alto eit al., 2018). Likevel er desse myggane i stand til å overføra CHIKV sjølv ved 20 °C, noko som bekrefter klimatisk eignethet av Europas klima for denne CHIKV-vektoren (Mercier eit al., 2022). Ae.aegypti — ein mindre viktig myggart med potensial til å overføra chikungunya i Europa — har ein smalare temperaturtoleranse og overlever ikkje temperaturar under 4 °C (Brady eit al., 2013). På den andre sida er denne arten og virusbelastinga i spytta relativt ufølsam for daglege temperaturvariasjonar (Alto eit al., 2018).

Sesongmessigheit

I Europa er det ingen klår sesongmessig trend i få chikungunya-tilfelle. I nokre år gjenspeglar tilfella ein auka overføring av viruset i dei sannsynlege infeksjonslanda på grunn av klimatiske tilhøve som er gunstige for vektoraktivitet og virusreplikasjon i den bestemte perioden av året. I mindre grad bidreg også variasjonen i få omstillande reisande til sesongvariasjonen blant reiserelaterte saker (ECDC, 2014-2022).

Verknader av klimaendringar

Klimaendringar i Europa, inkludert høgare gjennomsnittstemperaturar, råme og nedbørsintensitet, fører til betre klimatisk eignethet for Ae.albopictus, og dermed høgare risiko for chikungunya-infeksjonar i dei fleste delar av Europa (Jourdain eit al., 2020; Mercier eit al., 2022 (engelsk). Klimatisk eignethet for overføring av chikungunya i Europa har allereie auka dei siste tiåra, og i framtida forventast både eignethetsindeksen for tigermyggen og lengda på den aktive sesongen å stige ytterlegare i flere land. Høgare temperaturar fører til gunstigare forhold for mygg reproduksjon, auka egg klekking snøggleik og raskare utvikling av Ae.albopictus larvar, samt lengre aktive sesongar for mygg. Dette fører til større myggpopulasjonar og flere myggbit. Vidare fremjar høgare gjennomsnittlege sommartemperaturar virusreplikasjon i myggen. Høgare luftråme forventast å forlenga myggens levetid (Marini eit al., 2020). Ein studie av Rhinen og Rhône-elvas omgivnadar identifiserte desse miljøa som hot spots for myggaktivitet og sjukdomsutbrot i Europa (Tjaden eit al., 2017). Over heile Sentral-Europa, spesielt i Frankrike og Italia, forventast Ae.albopictus myggpopulasjonar å etablere seg. Stabil Ae.albopictus populasjonar vart allereie funne i høgder over 900 m over havet i det sentrale Italia der temperaturen om vinteren fell til -5 °C. Myggen forventast å spreie seg til endå høgare regionar i framtida (Romiti eit al., 2022) og nordover (Peach eit al., 2019). Likevel, i andre land som i dag har eigna forhold for myggpopulasjonar, som Nord-Italia, reduserer den forventa auken i sommartørke habitatets eignethet for tigermyggen (Tjaden eit al., 2017).

På Europas fastland forventast det òg ei utviding av myggpopulasjonen Ae.aegypti. Arten har eit smalare føretrekt temperaturområde og vil i hovudsak dra nytte av temperaturauken som gjer Europas klima meir eigna for overleving (Medlock and Leach, 2015).

Førebygging & amp; Behandling

Førebygging

• Personleg beskyttelse: Langerma klede, myggmiddel, garn eller skjermar, og unngåing av mygghabitater
• Bekjempar av mygg: Miljøstyring, til dømes å minimere avlsmoglegheiter i opne naturlege og kunstige farvatn, og biologiske eller kjemiske tiltak (til dømes sjå aktivitetane til myggkontrollgruppa i Tyskland)
• Medvitsauke om sjukdomssymptomer, sjukdomsoverføring og myggbitrisiko
• Aktiv overvåking og overvåking av mygg, sjukdomstilfelle og miljø (t.d. sjå kasusstudia for initiativet «Mückenatlas» eller EYWA-prosjektet)
• Vaksinar er i kliniske utprøvingsfasar, men enno ikkje klare til bruk

Behandling

• Ingen spesifikk og effektiv antiviral behandling
• Rehydrering og sengeleie
• For alvorlege tilfelle: smerte medisinar, feber-reduserande lækjemiddel eller behandlingar for leddgikt

Referansar

Alto, BW eit al., 2018, Diurnal Temperature Range and Chikungunya Virus Infection in Invasive Mosquito Vectors, Journal of Medical Entomology 55(1), 217-224. https://doi.org/10.1093/jme/tjx182

Brady, OJ eit al., 2013, Modellering vaksen Aedes aegypti og Aedes albopictus overleving ved forskjellige temperaturar i laboratorium og feltinnstillingar, Parasites & Vektorar 6 (351), 1-11. https://doi.org/10.1186/1756-3305-6-351

Burt, FJ eit al., 2017, Chikungunya virus: Ei oppdatering av biologien og patogenesen til dette nye patogenet, The Lancet Infectious Diseases 17(4), e107–e117. https://doi.org/10.1016/S1473-3099(16)30385-1

ECDC, 2021a, Aedes aegypti — noverande kjende distribusjon: mars 2021. Tilgjengeleg på https://www.ecdc.europa.eu/en/publications-data/aedes-aegypti-current-known-distribution-march-2021. Sist vitja desember 2022.

ECDC, 2021b, Aedes albopictus — noverande kjende fordeling: mars 2021. Tilgjengeleg på https://www.ecdc.europa.eu/en/publications-data/aedes-albopictus-current-known-distribution-march-2021. Sist vitja desember 2022.

ECDC, 2014-2022, Årlege epidemiologiske rapportar for 2012-2020 — Chikungunya virus disease. Tilgjengeleg på https://www.ecdc.europa.eu/en/all-topics-z/chikungunya-virus-disease/surveillance-and-disease-data/årleg-epidemiologisk-rapportar. Sist vitja april 2023.

ECDC, 2023, Surveillance Atlas of Infectious Diseases (Overvåkingsatlas over smittsame sjukdommar). Tilgjengeleg på https://atlas.ecdc.europa.eu/public/index.aspx. Sist vitja april 2023.

Jourdain, F. eit al., 2020, Fra import til autochton overføring: Drivarar av chikungunya og dengue framveksten i eit temperert område, PLOS Neglected Tropical Diseases 14 (5), e0008320. https://doi.org/10.1371/journal.pntd.0008320

Kam, YW eit al., 2015, Sero-prevalens og kryssreaktivitet av Chikungunya Virus Specific Anti-E2EP3 Antistoff i Arbovirus-infiserte pasientar, PLoS Neglected Tropical Diseases 9(1), e3445. https://doi.org/10.1371/journal.pntd.0003445

Marini, G. eit al., 2020, Påverknad av temperatur på livssyklusdynamikken til Aedes albopictus-populasjonen Etablert på tempererte breiddegrader: Eit laboratorieeksperiment, Insekter 11 (11), 808. https://doi.org/10.3390/insekter11110808

Mbaika, S. eit al., 2016, Vector kompetanse Aedes aegypti i overføring av Chikungunya virus: Verknader og implikasjonar av ekstrinsisk inkubasjonstemperatur på spreiings- og infeksjonsratar, Virology Journal 13(114), 1–9. https://doi.org/10.1186/s12985-016-0566-7

Medlock, JM og Leach, SA, 2015, Effekt av klimaendringar på vektorboren sjukdomsrisiko i Storbritannia, The Lancet Infectious Diseases 15(6), 721-730. https://doi.org/10.1016/S1473-3099(15)70091-5

Mercier, A. eit al., 2022, Effekt av temperatur på dengue og chikungunya overføring av myggen Aedes albopictus, Vitenskapelege rapportar 12(6973), 1-11. https://doi.org/10.1038/s41598-022-10977-4

Miranda, M. Á. eit al., 2022, AIMSurv: Første felleseuropeiske harmoniserte overvåking av Aedes-invasive myggartar som er relevante for vektorborne sjukdommar hjå menneske, Gigabyte 2022, 1-13. https://doi.org/10.46471/gigabyte.57

Fersken, D. A. eit al., 2019, Modellerte distribusjonar av Aedes japonicus japonicus og Aedes togoi (Diptera: Culicidae) i USA, Canada og det nordlege Latin-Amerika, Journal of Vector Ecology 44(1), 119-129. https://doi.org/10.1111/jvec.12336

Romiti, F. eit al., 2022, Aedes albopictus overflod og fenologi langs ein altitudinal gradient i Lazio-regionen (sentrale Italia), Parasittar Vectors 15(92), 1-11. https://doi.org/10.1186/s13071-022-05215-9

Tjaden, NB eit al., 2017, Modellering av effektane av globale klimaendringar på Chikungunya-overføring i det 21. århundre, Vitenskapelege rapportar 7(3813), 1-11. https://doi.org/10.1038/s41598-017-03566-3

Tran, A. eit al., 2013, A Rainfall- and Temperature-Driven Abundance Model for Aedes albopictus Populations, International Journal of Environmental Research and Public Health 10(5), 1698–1719. https://doi.org/10.3390/ijerph10051698

Tsetsarkin, KA eit al., 2016, Interspecies overføring og chikungunya virus framveksten, Noverande meining i Virology 16, 143–150. https://doi.org/10.1016/j.coviro.2016.02.007

Waldock, J. eit al., 2013, Rolla av miljøvariablar på Aedes albopictus biologi og chikungunya epidemiologi, patogener og global helse 107 (5), 224-241. https://doi.org/10.1179/2047773213Y.0000000100

Verdshelseorganisasjonen (2022). Verdshelseorganisasjonen, https://www.who.int/. Sist vitja august 2022.