Adaptacja urbanistyki: woda i energia

Zróżnicowany pakiet miękkich środków przystosowawczych można rozważyć w odniesieniu do uodparniania planowania i projektowania urbanistycznego na klimat. Jeśli chodzi o budownictwo, można wprowadzić nowe normy i kodeksy dotyczące zrównoważonego projektowania i budowy nowych domów. Kodeksy budowlane są instrumentem regulacyjnym określającym wykorzystanie zasobów i inne właściwości użytkowe nowych budynków oraz budynków poddawanych istotnej transformacji, co daje możliwość zajęcia się kwestiami związanymi z powiązaniami między gospodarką wodną a gospodarką energetyczną przynajmniej w odniesieniu do nowej części zasobów budowlanych. Termin „powiązanie woda–energia” odnosi się do złożonych powiązań, takich jak między zaopatrzeniem w energię a powiązanym wpływem na dostępność i jakość wody lub między zaopatrzeniem w wodę a powiązanym zużyciem energii. W gospodarstwach domowych dostarczanie ciepłej wody stanowi znaczną część zużycia energii. Bardziej rygorystyczne normy jakości wody, rosnące zapotrzebowanie na wodę oraz potrzeba przystosowania się do zmiany klimatu i jednoczesnego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych należą do głównych presji związanych z zużyciem energii, przed którymi stoi gospodarka wodna. Sposoby zwiększenia efektywności energetycznej w gospodarce wodnej w miastach obejmują instalację bardziej wydajnych urządzeń (np. osprzętu wodooszczędnego), przyjęcie środków ochrony wody i modernizację infrastruktury.

W Wielkiej Brytanii wprowadzono kodeks budowlany, który ocenia zrównoważony charakter nowego domu w porównaniu z dziewięcioma kategoriami zrównoważonego projektowania, oceniając cały dom jako kompletny pakiet. Kodeks wykorzystuje system oceny od 1 do 6 gwiazdek do informowania o ogólnych wynikach zrównoważonego rozwoju nowego domu. Kodeks określa minimalne standardy zużycia energii i wody na każdym poziomie, a w Anglii zastępuje program EcoHomes. Ta forma etykietowania ma na celu wprowadzenie przejrzystych kryteriów oceny efektywności energetycznej budynków, dając sygnały rynkowe, które wspierają transformację zasobów budowlanych w kierunku wyższej efektywności energetycznej.

Pięć kluczowych barier dla poprawy efektywności energetycznej miejskiego cyklu życia wody to:

1. koszty związane z nowymi technologiami i osprzętem;
2. niedokładne ceny wody;
3. bariery związane z funkcjonowaniem sieci wodociągowych;
4. konkurujące ze sobą priorytety w zakresie instalacji wody pitnej i ścieków;
5. brak świadomości społecznej na temat zapotrzebowania na energię w cyklu życia wody w miastach.

Zalecenie Komisji (2003): w sprawie wdrażania i stosowania eurokodów dla obiektów budowlanych i konstrukcyjnych wyrobów budowlanych, C(2003) 4639, (2003/887/WE). Adaptację można włączyć do eurokodów budynków (zalecenie Komisji w sprawie eurokodów), a także do projektowania nowego rozwoju obszarów miejskich. Ponadto cała infrastruktura techniczna finansowana przez Komisję mogłaby być powiązana z takimi kodeksami. Odpowiednie polityki UE: dyrektywa 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.

5-15 lat.

Ponad 25 lat