Przegląd środków dostosowawczych dotyczących infrastruktury i wynikających z nich scenariuszy rozładunku. ECCONET Realizacja 2.1.2

Niniejsze sprawozdanie ECCONET zawiera przegląd odpowiednich wariantów dostosowania infrastruktury do zmiany klimatu, w szczególności środków związanych z utrzymaniem dróg wodnych i inżynierią rzeczną, ze szczególnym uwzględnieniem austriackiego odcinka Dunaju. W przypadku austriackiego Dunaju w przyszłości spodziewany jest spadek prac konserwacyjnych o 40 % w porównaniu z obecną sytuacją. W przypadku znaczącej przyszłej zmiany systemu wodnego Dunaju konieczne działania konserwacyjne mogą wzrosnąć, zwłaszcza w przypadku nasilenia się poważnych powodzi. Dotyczy to również innych europejskich dróg wodnych.

Ekstremalne zjawiska pogodowe miały miejsce w przeszłości i dziś. Administracje dróg wodnych mogą i muszą przygotować specjalne strategie przystosowawcze w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej. Krótkoterminowe środki dostosowawcze dotyczą głównie działań związanych z ciągłym utrzymaniem dróg wodnych: W przypadku zmiany wzorców odprowadzania wody (np. zmiany sezonowości okresów niskiego poziomu wody) należy odpowiednio dostosować cykl utrzymania toru wodnego (badanie, pogłębianie, dostarczanie informacji). Jednym z ogólnych środków dostosowawczych dla administracji dróg wodnych powinno być ciągłe i zróżnicowane monitorowanie i analiza rozwoju systemu zrzutów wody w rzece. W celu lepszej oceny i rozpoznania potencjalnych skutków zmiany klimatu administracje dróg wodnych powinny opracować dodatkowe wskaźniki zmian w systemie odprowadzania wody. Wskaźniki takie mogłyby obejmować długoterminową sezonową analizę systemu odprowadzania wody, a także dynamiczną analizę niskich warunków wodnych: najniższy poziom wody w ciągu serii kolejnych dni (np. 3, 5, 7, 10, 21 dni).

Środki średnio- i długoterminowe obejmują modyfikacje strukturalne parametrów inżynierii rzecznej jako odpowiednią reakcję na większe zmiany klimatyczne. Dostosowanie infrastruktury dróg wodnych za pomocą środków inżynierii rzecznej (np. groynes) powinno być podejmowane na podstawie ciągłego monitorowania skuteczności tych elementów, przy czym okresy monitorowania muszą być dostosowane do zmian w reżimie zrzutu i morfologii rzeki.