Προσαρμογή του διευρωπαϊκού δικτύου μεταφορών (ΔΕΔ-Μ)

Το διευρωπαϊκό δίκτυο μεταφορών (ΔΕΔ-Μ) είναι μια πολιτική της ΕΕ που βασίζεται στον τίτλο XVI, άρθρα 170-172 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ΔΕΔ-Μ επιτρέπει τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, τη σύνδεση των ευρωπαϊκών περιφερειών μεταξύ τους και τη σύνδεση της Ευρώπης με άλλα μέρη του κόσμου.

Τα κύρια μέσα της πολιτικής ΔΕΔ-Μ σε επίπεδο ΕΕ είναι οι κατευθυντήριες γραμμές, οι οποίες καθορίζουν τους στόχους και τις προτεραιότητες, και το ταμείο υποδομών μεταφορών για τη στήριξη έργων. Οι πρώτες κατευθυντήριες γραμμές για τις μεταφορές εγκρίθηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο το 1996. Το 2009 ξεκίνησε ουσιαστική επανεξέταση της πολιτικής και οδήγησε σε ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο που τέθηκε σε ισχύ το 2014, καθορίζοντας το πλαίσιο για την ανάπτυξη πολιτικής στον τομέα των μεταφορών έως το 2030/2050.

Οι ισχύουσες κατευθυντήριες γραμμές εγκρίθηκαν βάσει του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1315/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 2013, περί των προσανατολισμών της Ένωσης για την ανάπτυξη του διευρωπαϊκού δικτύου μεταφορών και για την κατάργηση της απόφασης αριθ. 661/2010/ΕΕ. Ζητούν να διασφαλιστεί ότι «ο μετριασμός της κλιματικής αλλαγής και η προσαρμογή, καθώς και η πρόληψη και διαχείριση κινδύνων, προωθούνται κατά την προετοιμασία, τον σχεδιασμό και την υλοποίηση έργων κοινού ενδιαφέροντος». Οι κατευθυντήριες γραμμές ορίζουν ένα κεντρικό δίκτυο μεταφορών με διαδρόμους προτεραιότητας που θα αναπτυχθούν μέσω προγραμμάτων εργασίας. Τα εν λόγω προγράμματα εργασίας θα πρέπει να περιλαμβάνουν «τις πιθανές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στις υποδομές και, κατά περίπτωση, προτεινόμενα μέτρα για την ενίσχυση της ανθεκτικότητας στην κλιματική αλλαγή».