Χρήση των πόρων γλυκού νερού στην Ευρώπη

Βασικά μηνύματα:

Συνολικά, η άντληση υδάτων και η οικονομική ανάπτυξη στην ΕΕ παρουσίασαν απόλυτη αποσύνδεση κατά την περίοδο 2000-2017. Η συνολική άντληση νερού μειώθηκε κατά 17 %, ενώ η συνολική ακαθάριστη προστιθέμενη αξία που παράγεται από όλους τους οικονομικούς τομείς αυξήθηκε κατά 59 %. Ωστόσο, οι συνθήκες λειψυδρίας και τα φαινόμενα ξηρασίας εξακολουθούν να προκαλούν σημαντικούς κινδύνους στη νότια Ευρώπη, καθώς και σε συγκεκριμένες περιοχές άλλων ευρωπαϊκών περιφερειών.

Η γεωργία παρέμεινε ο τομέας που ασκούσε τη μεγαλύτερη πίεση στους ανανεώσιμους πόρους γλυκών υδάτων συνολικά, καθώς ευθύνεται για το 59 % της συνολικής χρήσης νερού στην Ευρώπη το 2017. Αυτό οφείλεται κυρίως στα επίπεδα της γεωργίας στη Νότια Ευρώπη.

Το 2017, το 64 % της συνολικής άντλησης νερού προερχόταν από ποταμούς και το 24 % από υπόγεια ύδατα.

Οι ετήσιοι ανανεώσιμοι πόροι γλυκού νερού ανά κάτοικο παρουσίασαν πτωτική τάση σε όλες τις περιοχές εκτός της Ανατολικής Ευρώπης κατά την περίοδο 1990-2017. Μεγάλες μειώσεις παρατηρήθηκαν στην Ισπανία (-65 %), τη Μάλτα (-54 %) και την Κύπρο (-32 %). Η κλιματική αλλαγή και η αύξηση του πληθυσμού άσκησαν υψηλές πιέσεις στους ανανεώσιμους πόρους γλυκών υδάτων στην Ευρώπη κατά την περίοδο αυτή.

Η αυξανόμενη συχνότητα και το μέγεθος των ακραίων ξηρασιών και πλημμυρών αυξάνουν τον κίνδυνο μείωσης του όγκου των ανανεώσιμων πόρων γλυκού νερού στο μέλλον.