Αποκατάσταση της βιοποικιλότητας μετά τη λήψη μέτρων σε επίπεδο δέλτα για τη μείωση των κινδύνων πλημμύρας

Το παρόν έγγραφο διερευνά κατά πόσον, και εάν ναι σε ποια έκταση, τα μέτρα για τη μείωση των κινδύνων πλημμύρας, όπως η αποκατάσταση των ποταμών, συμβάλλουν στην αποκατάσταση της βιοποικιλότητας.

Η απώλεια βιοποικιλότητας στα ποτάμια οικοσυστήματα είναι ανησυχητική, ακόμη και υπερβαίνοντας τον παγκόσμιο μέσο όρο της μείωσης της βιοποικιλότητας. Τα έργα αποκατάστασης ποταμών αποσκοπούν κυρίως στη μείωση του κινδύνου πλημμύρας, αλλά τα μέτρα αυτά μπορούν επίσης να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της βιοποικιλότητας. Ωστόσο, η αποκατάσταση της βιοποικιλότητας έχει συχνά εξεταστεί με πολύ περιορισμένο αριθμό ειδών σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στο πλαίσιο αυτής της μελέτης, οι συγγραφείς ποσοτικοποίησαν τις αλλαγές στη βιοποικιλότητα σε διάστημα 15 ετών αποκατάστασης ποταμών στο δέλτα του ποταμού Ρήνου (Κάτω Χώρες). Έχουν αξιολογηθεί 179 πλημμυρικές πεδιάδες και 137 παρουσίασαν αύξηση της βιοποικιλότητας.

Μοναδικό σε αυτή την αξιολόγηση είναι το σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα και η κάλυψη ενός ολόκληρου ενεργού δέλτα ποταμών. Τα μέτρα που εφαρμόστηκαν οδήγησαν σε ένα στάδιο πλημμύρας που μειώθηκε (μέσος όρος − 24 cm) και ταυτόχρονα κατέδειξαν αύξηση της βιοποικιλότητας, ιδίως για τα είδη ταχείας εξάπλωσης. Τα αποτελέσματα παρέχουν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η μείωση της βιοποικιλότητας μπορεί να αντιστραφεί συνδυάζοντας τις παρεμβάσεις για τον κίνδυνο πλημμύρας με την οικολογική αποκατάσταση.