Στοιχεία ανθρώπινης επιρροής στην απώλεια χιονιού του Βόρειου Ημισφαιρίου

Η τεκμηρίωση του ρυθμού, του μεγέθους και των αιτίων της απώλειας χιονιού είναι απαραίτητη για τη συγκριτική αξιολόγηση του ρυθμού της κλιματικής αλλαγής και για τη διαχείριση των διαφορικών κινδύνων για την ασφάλεια των υδάτων λόγω της μείωσης των πακέτων χιονιού. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, οι παρατηρητικές αβεβαιότητες στη μάζα του χιονιού έχουν καταστήσει τον εντοπισμό και την απόδοση των ανθρωποδύναμων απωλειών χιονιού φευγαλέα, υπονομεύοντας την κοινωνική ετοιμότητα. Εδώ δείχνουμε ότι η υπερθέρμανση που προκαλείται από τον άνθρωπο έχει προκαλέσει μειώσεις στην κλίμακα του βόρειου ημισφαιρίου στο χιόνι του Μαρτίου κατά την περίοδο 1981-2020. Χρησιμοποιώντας ένα σύνολο ανακατασκευών χιονιού, εντοπίζουμε ισχυρές τάσεις χιονιού σε 82 από τις 169 μεγάλες λεκάνες απορροής ποταμών του Βορείου Ημισφαιρίου, 31 από τις οποίες μπορούμε με σιγουριά να αποδώσουμε στην ανθρώπινη επιρροή. Το πιο σημαντικό είναι ότι δείχνουμε μια γενικευμένη και εξαιρετικά μη γραμμική ευαισθησία στη θερμοκρασία του χιονιού, στην οποία το χιόνι γίνεται οριακά πιο ευαίσθητο σε έναν βαθμό Κελσίου θέρμανσης, καθώς οι κλιματολογικές χειμερινές θερμοκρασίες υπερβαίνουν τους μείον οκτώ βαθμούς Κελσίου. Αυτή η μη γραμμικότητα εξηγεί την έλλειψη εκτεταμένης απώλειας χιονιού μέχρι στιγμής και προκαλεί πολύ πιο έντονες μειώσεις και κινδύνους για την ασφάλεια του νερού στις πιο πυκνοκατοικημένες λεκάνες. Μαζί, τα αποτελέσματά μας τονίζουν ότι οι ανθρώπινες απώλειες χιονιού και οι επιπτώσεις τους στο νερό οφείλονται — ακόμη και αν δεν είναι σαφής ανίχνευση σε μεμονωμένα προϊόντα χιονιού — στην ανθρώπινη επιρροή και θα επιταχύνουν και θα ομογενοποιηθούν με την βραχυπρόθεσμη θέρμανση, θέτοντας κινδύνους για τους υδάτινους πόρους ελλείψει ουσιαστικού μετριασμού της κλιματικής αλλαγής.