Παγκόσμιες αλλαγές στις συνθήκες ξηρασίας κάτω από διαφορετικά επίπεδα θέρμανσης

Αυτή η δημοσίευση από τους Nauman et al. (2018) παρουσιάζει τα αποτελέσματα της έρευνας που διερευνά την κλιματολογία των παγκόσμιων συνθηκών ξηρασίας κάτω από διαφορετικά επίπεδα υπερθέρμανσης του πλανήτη. Τα επίπεδα υπερθέρμανσης του 1,5 και 2 °C ορίζονται ως στόχοι μετριασμού στη συμφωνία του Παρισιού, καθώς και 3 °C όπου εξετάστηκε στην έρευνά τους και διαπιστώθηκε ότι το μέγεθος της ξηρασίας θα μπορούσε να διπλασιαστεί στο 30 % της παγκόσμιας χερσαίας μάζας στο πλαίσιο αυστηρών πολιτικών μετριασμού.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς, οι τρέχουσες ξηρασίες 1 στα 100 χρόνια θα συμβαίνουν κάθε δύο έως πέντε χρόνια για το μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής, της Αυστραλίας, της νότιας Ευρώπης, των νότιων και κεντρικών Ηνωμένων Πολιτειών, της Κεντρικής Αμερικής, της Καραϊβικής, της βορειοδυτικής Κίνας και τμημάτων της Νότιας Αμερικής. Περίπου τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού θα βιώσουν μια προοδευτική αύξηση του κινδύνου ξηρασίας με την αύξηση της θερμοκρασίας. Στις περιοχές ξήρανσης, η διάρκεια της ξηρασίας προβλέπεται να αυξηθεί ραγδαία.

Η μείωση των υπόγειων υδάτων και της στάθμης των υδάτων στους ταμιευτήρες περιγράφονται ως κύριες επιπτώσεις που θα εμποδίσουν την αναπλήρωση των υδάτινων πόρων και ενδέχεται να οδηγήσουν σε δύσκολη ανάκαμψη και παρατεταμένες κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις μετά από σοβαρές ξηρασίες. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει σημαντικές προκλήσεις για τον σχεδιασμό των συστημάτων υδάτινων πόρων σε πολλές περιοχές του κόσμου, ώστε να αντιμετωπιστούν οι συχνότερες περίοδοι μειωμένης διαθεσιμότητας νερού.