Θεσμοθέτηση της χρηματοδότησης για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή στο πλαίσιο της UNFCCC και πέραν αυτής: Θα μπορούσε να προκύψει μια «αγορά» προσαρμογής;

Αναδύεται μια νέα θεσμική αρχιτεκτονική για τη χρηματοδότηση της προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή, με το Ταμείο Προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή να λειτουργεί πλέον και να βρίσκεται σε εξέλιξη σχετικά με τις ρυθμίσεις για την περίοδο μετά το 2012. Ορισμένες δωρητές χώρες έχουν επίσης αρχίσει να διοχετεύουν επίσημη αναπτυξιακή βοήθεια (ΕΑΒ) μέσω καθορισμένων ταμείων προσαρμογής. Το παρόν έγγραφο εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο θεσμοθετείται η χρηματοδότηση της προσαρμογής και διερευνά κατά πόσον θα μπορούσε να προκύψει μια αγορά προσαρμογής, παρόμοια με την ανάπτυξη των αγορών άνθρακα, με έργα προσαρμογής που αποτελούν αντικείμενο συναλλαγών ως εμπορεύματα. Το βασικό ερώτημα είναι αν ένα τόσο πολύπλευρο, τοπικά συμφραζόμενο φαινόμενο, όπως η προσαρμογή, μπορεί να μετατραπεί σε ένα ομοιόμορφο και τυποποιημένο προϊόν, με μετρήσιμα αποτελέσματα και οφέλη για τα οποία μπορούν να πιστωθούν οι «αγοραστές». Το έγγραφο διερευνά δύο τρόπους για την εμπορευματοποίηση της προσαρμογής: εστίαση στα οφέλη της προσαρμογής — τα πιο προφανή παράλληλα με τις αγορές ανθρακούχων εκπομπών — ή την εμπορία πιστώσεων για τη δαπάνη κονδυλίων προσαρμογής. Υπάρχει επίσης ανάγκη για περισσότερη έρευνα σχετικά με πιθανά νέα κίνητρα για την παροχή χρηματοδότησης προσαρμογής, όπως τα έμμεσα οικονομικά, πολιτικά, στρατηγικά οφέλη ή οφέλη για την ασφάλεια. Τέλος, είναι σημαντικό να μελετηθεί η κατανομή της χρηματοδότησης προσαρμογής μεταξύ χωρών, τομέων και κοινοτήτων για να διαπιστωθεί εάν υπάρχουν πηγές μεροληψίας στα ιδρύματα και στη συγχωνευμένη επαγγελματική βιομηχανία.