Νέα επίπεδα πολιτικής για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή: Ανάλυση της θεσμικής αλληλεπίδρασης στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας

Η ανάπτυξη διεθνούς πολιτικής και οι αναμενόμενες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, όπως οι πλημμύρες, οι κατολισθήσεις και η εξαφάνιση ευαίσθητων ειδών, ανάγκασαν τις χώρες γύρω από τη Βαλτική Θάλασσα να αρχίσουν να εργάζονται για εθνικές πολιτικές προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή. Ταυτόχρονα, η ΕΕ αναπτύσσει τόσο μια κεντρική όσο και μια μακροπεριφερειακή στρατηγική προσαρμογής σε ολόκληρη τη Βαλτική Θάλασσα για τη στήριξη των εξελίξεων των εθνικών πολιτικών. Ωστόσο, παραμένει ασαφές με ποιον τρόπο οι εν λόγω στρατηγικές της ΕΕ θα αλληλοσυμπληρώνονται ή θα συμπληρώνουν τις εθνικές πολιτικές. Αυτό το άρθρο αναλύει τους περιορισμούς και τις ευκαιρίες που παρουσιάζει αυτή η νέα θεσμική αλληλεπίδραση και συζητά τις δυνατότητες των επικείμενων στρατηγικών της ΕΕ για την υποστήριξη της εθνικής πολιτικής. Αυτό επιτυγχάνεται χαρτογραφώντας τον τρόπο με τον οποίο θεσμοθετείται η προσαρμογή σε δύο χώρες, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, και οργανώνεται στις δύο προσεγγίσεις της ΕΕ. Η κάθετη θεσμική αλληλεπίδραση μεταξύ των κλιμάκων αναλύεται με βάση τρεις παράγοντες: ικανότητα, ικανότητα και συμβατότητα.