Σχεδιασμός για τη διαφοροποίηση της υδατοκαλλιέργειας: τη σημασία της κλιματικής αλλαγής και άλλων παραγόντων

Η παρούσα δημοσίευση είναι τα πρακτικά του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του τεχνικού εργαστηρίου εμπειρογνωμόνων των Ηνωμένων Εθνών με θέμα «Σχεδιασμός για τη διαφοροποίηση της υδατοκαλλιέργειας: the importance of climate change and other drivers", which was held in Rome (Italy), 23–25 June, 2016 and organized by the Aquaculture Branch of the Fisheries and Aquaculture Department and World Fisheries Trust (Canada).

Το εργαστήριο προσδιόρισε τρεις κύριες στρατηγικές για τη διαφοροποίηση της υδατοκαλλιέργειας: 1) αύξηση του αριθμού των ειδών που εκτρέφονται· 2) αύξηση της ομοιομορφίας των εκτρεφόμενων ειδών· και 3) αύξηση της ποικιλότητας εντός των ειδών που εκτρέφονται επί του παρόντος με την ανάπτυξη νέων στελεχών. Το εργαστήριο εντόπισε ορισμένους βασικούς παράγοντες διαφοροποίησης: ζήτηση της αγοράς (συμπεριλαμβανομένων των εξαγωγικών ευκαιριών), ευκαιρίες χρηματοδότησης, ανταγωνισμός και κλιματική αλλαγή, καθώς και άλλοι περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί παράγοντες. Η διαφοροποίηση των ειδών και των συστημάτων καλλιέργειας και η πιο ομοιόμορφη κατανομή της παραγωγής θα μπορούσαν να παράσχουν ανθεκτικότητα έναντι του μεταβαλλόμενου κλίματος και άλλων εξωτερικών παραγόντων και να προσθέσουν οικονομική, κοινωνική και οικολογική ασφάλιση στα συστήματα υδατοκαλλιέργειας. Ωστόσο, η διαφοροποίηση δεν είναι χωρίς κινδύνους και μπορεί να μην αποτελεί πάντα βιώσιμο μέσο για την αύξηση της παραγωγής ιχθύων. Εκτός από το αμιγώς οικονομικό κόστος, θα υπάρξει σχετικό κόστος ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένης της αξιολόγησης και του μετριασμού των περιβαλλοντικών και κοινωνικών επιπτώσεων και της θέσπισης ειδικών ανά είδος πλαισίων βιοασφάλειας. Το εργαστήριο προσδιόρισε γενικές αρχές που μπορούν να συμβάλουν στην καθοδήγηση της διαφοροποίησης στην υδατοκαλλιέργεια.