Ξοδεύοντας χρήματα προσαρμογής με σύνεση

Οι συζητήσεις σχετικά με τη χρηματοδότηση της προσαρμογής αφορούσαν κυρίως τη διαδικασία: τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να συγκεντρωθούν τα χρήματα και τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να ρυθμίζονται και να παρακολουθούνται οι δαπάνες προσαρμογής. Το παρόν έγγραφο επιδιώκει να επαναφέρει το επίκεντρο της συζήτησης στην ουσία της προσαρμογής, ρωτώντας ποια θα ήταν η «καλή προσαρμογή» στις αναπτυσσόμενες χώρες. Υποστηρίζουμε ότι η βέλτιστη χρήση των κονδυλίων βραχυπρόθεσμα μπορεί να είναι για «ήπιες» ή λιγότερο απτές αναπτυξιακές δραστηριότητες που αυξάνουν την προσαρμοστική ικανότητα. Η οικοδόμηση ενός ελάχιστου επιπέδου προσαρμοστικής ικανότητας παντού είναι καίριας σημασίας για την αποδοτική, αποτελεσματική και ισότιμη προσαρμογή και αποφέρει άμεσα οφέλη ανεξάρτητα από τα μελλοντικά καθεστώτα για το κλίμα. Συζητούμε ορισμένες επιχειρησιακές προκλήσεις για την επίτευξη αυτού του είδους προσαρμογής, συμπεριλαμβανομένης της ενασχόλησης με την προσθετικότητα —η οποία δυσχεραίνει την ενσωμάτωση της προσαρμογής και της ανάπτυξης— και της προτίμησης για «συγκεκριμένα» και πιο ευδιάκριτα έργα προσαρμογής. Αφήνουμε ανοικτό το ερώτημα εάν και πώς το καθεστώς προσαρμογής που προκύπτει από τις συμφωνίες του Κανκούν θα είναι σε θέση να εκδώσει συνετές αποφάσεις προσαρμογής, αλλά η ανάλυσή μας αναγνωρίζει ότι απαιτείται περαιτέρω θεσμική ανάπτυξη.