Notkun á aðlöguðum nytjaplöntum og yrkjum

Matvæla- og landbúnaðarstofnun Sameinuðu þjóðanna (FAO) leggur til notkun á aðlöguðum nytjaplöntum og yrkjum (þ.m.t. bæði jurtkenndum nytjaplöntum og trjáplöntum) meðal loftslagssnjallra aðferða til að draga úr áhættu, til að varðveita jarðveg og vatn og til skilvirkrar vatnsstjórnunar. Notkun á aðlöguðum nytjaplöntum og yrkjum (annaðhvort árlega eða ævarandi) stuðlar að því að draga úr neikvæðum áhrifum loftslagsbreytinga á landbúnaðarkerfi og á sama tíma að því að tryggja stöðuga landbúnaðarframleiðslu. Innleiðing nýrra nytjaplantna eða yrkja, eða það að koma með nytjaplöntur í arf, leiðir til fjölbreytni í landbúnaðarframleiðslu, sem hefur jákvæð áhrif á líffræðilega fjölbreytni og vistkerfisþjónustu, einkum ef hún er ræktuð í tengslum við varðveislulandbúnaðaraðferðir (þ.m.t.: lágmarksraskanir í jarðvegi, varanlegt lífrænt þekja í jarðvegi og fjölbreytni nytjaplantna). Það styrkir einnig getu landbúnaðar-vistkerfisins til að bregðast við líffræðilegu og ólífrænu álagi og dregur úr hættu á heildar uppskerubresti. Þar að auki getur innleiðing ræktunar á aðlöguðum nytjaplöntum og yrkjum bætt geymslu kolefnis í jarðvegi með því að hraða bindingu kolefnis í andrúmsloftinu. Til dæmis getur breyting frá árlegum yfir í fjölærar orkuplöntur leitt til breytinga á tekjum bænda og veitt ýmsa vistkerfisþjónustu, eins og að veita orku, stjórna vatnsgæðum, tryggja kolefnisbindingu og auka viðveru frjóbera.

Til viðbótar við notkun arfgerða sem þegar eru til staðar getur plöntukynbætur veitt safn af yrkjum af miklu úrvali nytjaplantna til að laga framleiðslukerfi að loftslagsbreytingum. Þróun nýrra plöntutegunda og yrkja sem eru sjálfbær í viðskiptum og þola mismunandi áhættu felur í sér varðveislu margra afbrigða, staðarkynja, sjaldgæfra tegunda og náskyldra villtra ættingja taminna tegunda til að viðhalda erfðabanka til notkunar við val á nýjum eiginleikum sem eru ónæmir fyrir ýmsum álagi.

Samkvæmt skýrslu Matvæla- og landbúnaðarstofnunar Sameinuðu þjóðanna felur ræktun plantna yfirleitt í sér fjölsetra tilraunir og miðar að því að þróa nytjaplöntur sem eru ónæmar fyrir loftslagsstreituvöldum (aðlögun) og einnig skilvirkari í notkun þeirra á auðlindum til að draga úr umhverfisáhrifum þeirra (mildun). Algengustu loftslagstengdu einkennin eru viðnám gegn þurrkum, seltu og flóðum. Mismunandi svæði í Evrópu þurfa ræktun sem er aðlöguð mismunandi streituvöldum: á sumum svæðum er þörf á uppskeru sem er þolin fyrir þurrki og/eða miklum hita, en á öðrum svæðum geta helstu streituvaldar verið skaðvaldar og sjúkdómar. Tegundir og yrki sem eru ræktuð til að standast þessar aðstæður gætu verið skilvirkasta aðlögunaráætlunin til að takast á við loftslagsbreytingar. Hágæða genagerðar- og svipgerðarvettvangar eru notaðir til að gera ferlin til að þróa ræktunarafbrigði, þ.m.t. forræktun, skilvirkari.

Framkvæmd þessarar aðlögunarráðstöfunar krefst öflugs samstarfs milli þverfaglegra hópa lykilhagsmunaaðila, þ.m.t. bænda, lítilla og meðalstórra fyrirtækja, ráðgjafarþjónustu í landbúnaði (sem veitir bændum þekkingu og færni til að bæta hagnýta landbúnaðartækni, framleiðni nytjaplantna og landbúnaðartekjur), ræktenda, vísindamanna og stefnumótenda. Bændur og ráðgjafarþjónusta skulu taka þátt í verkefnum og tilraunum til að prófa skilvirkni notkunar á aðlöguðum nytjaplöntum og yrkjum til að afla allra upplýsinga og til að öðlast reynslu af áhrifum ræktunar á mismunandi nytjaplöntum, bæði með tilliti til efnahagslegs og umhverfislegs ávinnings.

Auka þarf og uppfæra færni og þekkingu stefnumótenda, framlengingaraðila, frumkvöðla í landbúnaði og bænda með samræmdum hætti, með samræmingarkerfi sem styrkir getu stofnana og stofnana. Ráðgjafarþjónusta í landbúnaði gegnir lykilhlutverki við að veita aðgang að og miðla góðum starfsvenjum og tækni, bæta uppbyggingu á getu og menntun og auka getu bænda til að hrinda þeim í framkvæmd, draga úr skynjaðri hættu á bilun sem breyting á nýju kerfi hefur í för með sér. Stofnun fjölhagsmunavettvangs fyrir ræktun og mat á fjölbreytni á samfélagsstigi gæti hjálpað til við að auka staðbundna getu til að velja og meta ræktunaryrki.

Framkvæmd þessa aðlögunarvalkostar, eins og annarra ráðstafana varðandi loftslagsvæna ræktun nytjaplantna, er auðveldari ef hann er markaðsdrifinn og að fullu samþættur mörkuðum. Þess vegna er árangursþáttur að þróa staðbundna, svæðisbundna, landsbundna og alþjóðlega markaði fyrir nýjar nytjaplöntur eða fjölbreytni sem gegna hlutverki í matvælakerfum. Þar að auki gætu landsbundnar og svæðisbundnar stefnur og reglugerðir um þróun nytjaplantna og samhæfingu á regluramma um fræ hjálpað bændum að hafa tímanlegan aðgang að gæðafræjum og plöntunarefnum af hentugustu nytjaplöntuyrkjunum á sanngjörnu verði.

Þróun og beiting staðbundinna sértækra og skilvirkra áætlana um aðlögun að loftslagsbreytingum í tengslum við ræktun nytjaplantna útheimtir styrkingu vísindalegrar og tæknilegrar getu á mörgum stigum, samþættingu rannsóknarátaks, samstarf milli vísindamanna og ráðgjafarþjónustu á býlum og að skýr skilaboð og stjórntæki séu látin stefnumótendum og hagsmunaaðilum í té.

Að því er varðar bændur sérstaklega er mikilvægt að öðlast og miðla þekkingu um breytt veðurfarsskilyrði og viðvarandi lífvænleika aðlögaðra ræktunaraðferða við mótun áætlana til að takast á við takmarkandi þætti sem hafa áhrif á uppskerukerfi þeirra, úthluta betur úrræðum og gera rökstuddar fjárfestingar í aðlögun að loftslagsbreytingum. Til að tryggja að loftslagsvænar starfsvenjur verði samþykktar þarf að veita fjárhagslega hvatningu til að auka getu bænda eða auka aðgang þeirra að mjúkum lánum til að styðja við upphaflegar fjárfestingar í sjálfbærum starfsvenjum og tækni. Þetta getur hjálpað bændum að nýta sér ráðstafanir sem eru félagslega og umhverfislega gagnlegar en hafa mikinn kostnað fyrirfram.

Kostnaður við framkvæmd þessarar ráðstöfunar fer aðallega eftir verði fræs af aðlöguðum nytjaplöntum eða yrkjum og nauðsynlegum fjárfestingarkostnaði (ef einhver er) á býlinu (t.d. kaupum á nýrri tegund véla). Þar að auki gæti innleiðing nýrra trjátegunda eða -yrkja haft í för með sér hærri fjárfestingarkostnað en kostnaðurinn við að innleiða nýjar, árlegar nytjaplöntur og þar af leiðandi aukið áhættuna fyrir bændurna.

Helstu kostir þess að taka upp nýjar tegundir og yrki eru meiri eða stöðugur afrakstur nytjaplantna og tekjur af bændum vegna betri aðlögunarhæfni nytjaplantnanna að því umhverfi þar sem þær eru ræktaðar og aukins viðnámsþols ræktunarkerfa gagnvart loftslagstengdum áhættum. Enn fremur leiðir innleiðing á ýmsum nytjaplöntutegundum og yrkjum til fjölbreytni í landbúnaðarframleiðslu sem getur haft jákvæð áhrif á líffræðilega fjölbreytni, veitingu vistkerfaþjónustu og samlegðaráhrif með því að bæta geymslu kolefnis í jarðvegi. Hins vegar geta sumir af þessum samhagsmunum þurft tíma til að koma fram.

Framkvæmd notkunar á aðlöguðum nytjaplöntum og yrkjum skal studd skýrum stefnum og verklagsreglum. Sameiginleg landbúnaðarstefna Evrópusambandsins og lands- og svæðisbundnar dreifbýlisáætlanir eru meðal helstu drifstjórnvalda við framkvæmd þessarar ráðstöfunar. Sameiginleg landbúnaðarstefna með „grænni beinni greiðslu“ (eða „grænmeti“) (fyrsta stoð sameiginlegu landbúnaðarstefnunnar) styður bændur sem samþykkja eða viðhalda búskaparháttum (t.d. fjölbreytni nytjaplantna) sem hjálpa til við að uppfylla umhverfis- og loftslagsmarkmið. Enn fremur gerir önnur stoð sameiginlegu landbúnaðarstefnunnar, stefnu ESB í dreifbýlisþróun, sem ætlað er að styðja við dreifbýlissvæðin, svæðis-, lands- og staðaryfirvöldum kleift að móta einstakar áætlanir sínar um dreifbýlisþróun og styður m.a. ráðstafanir til sjálfbærrar stjórnunar náttúruauðlinda og aðgerða í loftslagsmálum, þ.m.t. verndunaraðferðir í landbúnaði. Seinni stoðirnar eru fjármagnaðar sameiginlega af sjóðum ESB og svæðisbundnum eða landsbundnum sjóðum.

Eitt ár er nauðsynlegt til að breyta ræktuðum afbrigðum af árlegri ræktun og fá framleiðsluna, en fyrir trjárækt eru nokkur ár (áratugar) nauðsynlegar fyrir plönturnar til að ná þroska og verða arðbærar.

Ævi er tengd efnahagslegum þægindum við ræktun valda ræktunar og afbrigða.