Aanpassing van het trans-Europees vervoersnetwerk (TEN-T)

Het trans-Europees vervoersnetwerk (TEN-T) is een EU-beleid op basis van titel XVI, artikelen 170 tot en met 172, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. TEN-T maakt het mogelijk de interne markt te laten functioneren, Europese regio's met elkaar te verbinden en Europa met andere delen van de wereld te verbinden.

De belangrijkste EU-brede instrumenten van het TEN-V-beleid zijn de richtsnoeren, waarin doelstellingen en prioriteiten zijn vastgesteld, en het fonds voor vervoersinfrastructuur ter ondersteuning van projecten. De eerste richtsnoeren voor het vervoer werden in 1996 door het Europees Parlement en de Raad goedgekeurd. In 2009 is een grondige beleidsevaluatie gestart die heeft geleid tot een nieuw wetgevingskader dat in 2014 in werking is getreden en waarin het kader voor beleidsontwikkeling op het gebied van vervoer tot 2030/2050 is vastgesteld.

De huidige richtsnoeren zijn goedgekeurd krachtens Verordening (EU) nr. 1315/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 betreffende richtsnoeren van de Unie voor de ontwikkeling van het trans-Europees vervoersnetwerk en tot intrekking van Besluit nr. 661/2010/EU. Zij roepen ertoe op ervoor te zorgen dat "mitigatie van en aanpassing aan klimaatverandering, evenals risicopreventie en -beheer, worden bevorderd bij de voorbereiding, het ontwerp en de uitvoering van projecten van gemeenschappelijk belang". In de richtsnoeren wordt een kernvervoersnetwerk vastgesteld met prioritaire corridors die door middel van werkplannen moeten worden ontwikkeld. Deze werkplannen moeten "de mogelijke gevolgen van klimaatverandering voor de infrastructuur en, in voorkomend geval, voorgestelde maatregelen om de weerbaarheid tegen klimaatverandering te vergroten" omvatten.