Bewijs van menselijke invloed op sneeuwverlies op het noordelijk halfrond

Het documenteren van de snelheid, de omvang en de oorzaken van sneeuwverlies is essentieel om het tempo van de klimaatverandering te meten en om de verschillende waterveiligheidsrisico's van de dalingen van snowpacks te beheren. Tot nu toe hebben observationele onzekerheden in de sneeuwmassa de detectie en toewijzing van door de mens gedwongen sneeuwverliezen echter ongrijpbaar gemaakt, waardoor de maatschappelijke paraatheid wordt ondermijnd. Hier laten we zien dat de door de mens veroorzaakte opwarming in de periode 1981-2020 heeft geleid tot dalingen van het snowpack op het noordelijk halfrond in maart. Met behulp van een combinatie van snowpack-reconstructies identificeren we robuuste sneeuwtrends in 82 van de 169 grote stroomgebieden op het noordelijk halfrond, waarvan we er 31 met vertrouwen kunnen toeschrijven aan menselijke invloed. Het belangrijkste is dat we een generaliseerbare en zeer niet-lineaire temperatuurgevoeligheid van snowpack laten zien, waarbij sneeuw marginaal gevoeliger wordt voor een graad Celsius opwarming als klimatologische wintertemperaturen minus acht graden Celsius overschrijden. Dergelijke niet-lineariteit verklaart het gebrek aan wijdverbreid sneeuwverlies tot nu toe en voorspelt veel scherpere dalingen en risico's voor de waterveiligheid in de meest bevolkte bekkens. Samen benadrukken onze resultaten dat door de mens gedwongen sneeuwverliezen en de gevolgen daarvan voor het water – zelfs als ze niet duidelijk worden gedetecteerd in individuele sneeuwproducten – zijn toe te schrijven aan menselijke invloed en zullen versnellen en homogeniseren met opwarming op korte termijn, wat risico’s voor de watervoorraden met zich meebrengt bij afwezigheid van substantiële klimaatmitigatie.