Veranderingen in het brandregime in het westelijke Middellandse Zeegebied: van brandstofbeperkt tot droogtegestuurde brandregeling

Bosbranden maken integraal deel uit van mediterrane ecosystemen; De impact van mensen op landschappen impliceert veranderingen in de hoeveelheid brandstof en de continuïteit, en dus in het brandregime. We hebben de hypothese getest dat het brandregime in het westelijke Middellandse Zeebekken in de vorige eeuw is veranderd met behulp van tijdreekstechnieken. We hebben voor het eerst een 130-jarige brandgeschiedenis voor de provincie Valencia (Spanje, het Oost-Iberisch Schiereiland, het westelijke Middellandse Zeebekken) samengesteld uit hedendaagse statistieken plus oude bosbeheerdossiers en kranten. We hebben ook een volkstelling samengesteld over de plattelandsbevolking en klimaatgegevens voor dezelfde periode om de rol van klimaat- en door de mens aangedreven brandstofveranderingen bij de verandering van het brandregime te evalueren. Het resultaat gesuggereerd dat er een grote brand regime verschuiving rond de vroege jaren 1970 op een zodanige wijze dat branden toegenomen in de jaarlijkse frequentie (verdubbeld) en het gebied verbrand (met ongeveer een orde van grootte). De belangrijkste oorzaak van deze verschuiving was de toename van de hoeveelheid brandstof en de continuïteit als gevolg van de ontvolking van het platteland (vegetatie en brandstofopbouw na het verlaten van het landbouwbedrijf), wat suggereert dat branden in de periode vóór de jaren zeventig beperkt waren tot brandstof. De klimatologische omstandigheden waren slecht gerelateerd aan branden van vóór de jaren zeventig en sterk gerelateerd aan branden van na de jaren zeventig, wat suggereert dat brand momenteel minder brandstofbeperkt is en meer droogte veroorzaakt dan vóór de jaren zeventig. De verschuiving van het brandregime impliceert dus ook een verschuiving in de belangrijkste drijfveer voor brandactiviteit, en dit heeft gevolgen voor de mondiale veranderingsagenda.