Overstromingsgebieden: een natuurlijk systeem om te behouden en te herstellen

Overstromingen zijn een van de duurste natuurrampen en in delen van Europa zal de klimaatverandering naar verwachting het overstromingsrisico vergroten. Overstromingsgebieden beslaan 7% van het Europese continentale gebied en tot 30% van het terrestrische Natura 2000-gebied; Uit studies is echter gebleken dat 70-90% van de uiterwaarden uit milieuoogpunt is aangetast. Daarom is het ontwikkelen van strategieën voor het beheersen van overstromingsrisico's een belangrijke uitdaging. 

Dit rapport geeft een overzicht van de verschillende aspecten van uiterwaardenbeheer. Meer in het bijzonder laat het rapport zien hoe natuurlijke en herstelde uiterwaarden een alternatief bieden voor structurele maatregelen om het verhoogde overstromingsrisico als gevolg van klimaatverandering aan te pakken. Tegelijkertijd ondersteunt het herstel van uiterwaarden het bereiken van ecosysteemdiensten van hogere kwaliteit, zoals een betere waterkwaliteit, betere omstandigheden voor het behoud van de biodiversiteit en een betere recreatieve waarde. Bovendien draagt het bij tot de verwezenlijking van meerdere EU-beleidsdoelstellingen, met name in de context van de kaderrichtlijn water, de overstromingsrichtlijn, de habitatrichtlijn en de vogelrichtlijn. 

In het eerste hoofdstuk worden een globaal en Europees beleidskader voor overstromingsgebieden beschreven. In hoofdstuk 2 worden de basiskenmerken van het overstromingsgebied-riviersysteem gegeven en wordt een beschrijving gegeven van de verdeling van landgebruik en populaties in overstromingsgebieden over de 33 EER-lidstaten en zes samenwerkende landen. In hoofdstuk 3 worden enkele van de belangrijkste ecosysteemdiensten van uiterwaarden beschreven, samen met benaderingen voor het herstel van rivieren en uiterwaarden en voorbeelden van succesvolle herstelprojecten. In hoofdstuk 4 worden de voorwaarden voor een succesvolle implementatie besproken.