Staat van de Europese zeeën - EEA-verslag nr. 2/2015

Het belangrijkste doel van dit verslag is na te gaan of de Europese zeeën als gezond, schoon, ongestoord en productief kunnen worden beschouwd. Dit zijn drie kernaspecten van het belangrijkste instrument van het mariene beleid van de EU — de kaderrichtlijn mariene strategie — en hebben betrekking op de toestand van mariene ecosystemen en de menselijke aanjagers van veranderingen in ecosystemen. Bij deze beoordeling moeten ook de belangrijkste duurzaamheidsuitdagingen voor onze zeeën in kaart worden gebracht en moet worden nagegaan hoe de EU op deze uitdagingen reageert. Tot slot wordt in het verslag gesteld dat de EU niet op weg is om haar ambitie om tot een duurzaam gebruik van haar zeeën te komen, waar te maken; hoewel het volledig bevoegd is om dit te doen door middel van het huidige scala aan beleidsmaatregelen en kennis. In dit verslag wordt ook besproken hoe een transitie naar duurzaamheid op lange termijn kan worden gewaarborgd met behulp van het beschikbare beleid en de beschikbare kennis.
In het verslag wordt uitgebreid ingegaan op de verwachte effecten (bv. op de chemie en fysica van de oceanen, de mariene biodiversiteit, de verspreiding van soorten, de populatiedynamiek, de verspreiding van niet-inheemse soorten, visserij, eutrofiëring, verontreiniging, menselijke activiteiten op zee en langs de kust) van klimaatverandering op de Europese zeeën, met name in verband met: stijgende zeetemperaturen, verzuring van de oceanen en verergering van andere vormen van druk die op de zeeën inwerken. In de beoordeling wordt gesteld dat de klimaatverandering al een tol eist in de Europese zeeën door de opwarming en verzuring van de wateren. Een van de zichtbare gevolgen van de antropogene klimaatverandering zijn bijvoorbeeld de verschuivingen in de verspreiding van mariene soorten naar noordelijkere (en dus koudere) regio's, namelijk van soorten met commerciële waarde zoals die waarop de visserij zich richt. Deze door het klimaat veroorzaakte verandering in de geografie van mariene soorten heeft ook gevolgen voor de internationale betrekkingen van de mens, zoals blijkt uit conflicten tussen landen die visbestanden in Noord-Europese zeeën delen. In het verslag wordt ook de reguleringsdienst van de zeeën geanalyseerd in termen van “klimaatregulering door koolstofvastlegging”.