Tereny zielone i korytarze na obszarach miejskich

Ostatnie badania uwypukliły znaczenie pobudzania zielonych obszarów miejskich i łączenia fragmentów terenów zielonych z korytarzami ekologicznymi w celu poprawy różnorodności biologicznej i rozproszenia gatunków zwierząt w krajobrazie miejskim. Odpowiednio zaprojektowane zielone korytarze mogą poprawić wentylację miejską, umożliwiając przenikanie chłodniejszego powietrza z zewnątrz do gęściej zabudowanych obszarów, a tym samym zmniejszając efekt miejskiej wyspy ciepła. Zielone obszary miejskie mogą również mieć pozytywny wpływ na zdrowie ludzi i przystosowanie się do zmiany klimatu. Zdolność roślinności do zatrzymywania wody jest ważną cechą zapobiegania powodziom, która może zmniejszyć szczytowe zrzuty.

Zielone przestrzenie w miastach mogą również zapewniać chłodzenie poprzez zacienienie i zwiększoną ewapotranspirację, zmniejszając w ten sposób efekt wyspy ciepła, który występuje w wielu miastach. Obszary zielone są często zagrożone przez rozrastające się struktury miejskie, które rozdrobniły obszary naturalne, tworząc małe plamy terenów zielonych między budynkami i drogami. Na przykład płaty lasów miejskich są na ogół oddzielone od siebie, co wpływa na zdolność wielu gatunków lasów do rozpraszania się lub przemieszczania się między różnymi lokalizacjami o podobnych siedliskach. Korytarze ekologiczne lub połączenia między lasami miejskimi, ogrodami lub innymi terenami zielonymi uznaje się za sposób na ograniczenie negatywnych skutków fragmentacji. Tworzenie terenów zielonych i korytarzy może mieć zastosowanie w większości obszarów miejskich. Szeroka gama dostępnych technik pozwala na zastosowanie w obszarach o bardzo różnych właściwościach, a nawet tam, gdzie przestrzeń jest ograniczona. Techniki obejmują na przykład zielone dachy i ściany, które wykorzystują roślinność na dachach i elewacjach budynków, aby zapewnić chłodzenie latem i izolację termiczną zimą.

Sukces tych środków zwiększa zaangażowanie lokalnych sieci zainteresowanych stron z sektora prywatnego, publicznego i wolontariackiego.

Zarządzanie krajobrazem miejskim jest złożonym procesem podlegającym sprzecznym programom, takim jak mieszkalnictwo, infrastruktura transportowa, infrastruktura handlowa, gospodarka itp. Inwestowanie w zieloną infrastrukturę i jej tworzenie wymaga inteligentnego i zintegrowanego podejścia do gospodarowania gruntami, projektowania obszarów miejskich i strategicznego planowania przestrzennego. Należy ostrożnie tworzyć zieloną infrastrukturę, biorąc pod uwagę lokalne cechy i podatność na zmianę klimatu. Wybór gatunków, które mają zostać przyjęte na potrzeby infrastruktury, ma kluczowe znaczenie, ponieważ muszą one być dostosowane do lokalnego środowiska i do spodziewanych zmian warunków klimatycznych. Przy identyfikacji gatunków roślin należy również uwzględnić skutki uboczne, np. wprowadzenie gatunków egzotycznych może mieć negatywny wpływ na lokalną różnorodność biologiczną.

Badania kosztów i korzyści sugerują, że środki te przynoszą korzyści społeczne, ekologiczne i finansowe. Korzyści obejmują: zwiększoną różnorodność biologiczną w miastach, wyższe walory środowiskowe na obszarach miejskich (np. obszary rekreacyjne, ogrodnictwo komunalne), zmniejszoną podatność na fale upałów i powodzie, zwiększone składowanie dwutlenku węgla (łagodzenie skutków), łagodzenie zanieczyszczenia powietrza.

Komisja Europejska zachęca do stosowania ekologicznych rozwiązań, uznając zieloną infrastrukturę za podstawowe narzędzie łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej. Zielona infrastruktura jest obowiązkowa jedynie w niewielkiej liczbie polityk planowania na szczeblu krajowym i regionalnym w Europie.

5-10 lat.

Ponad 25 lat.