Oszacowanie przyszłego wkładu pokrywy lodowej kontynentalnej w podnoszenie się poziomu morza (Ice2sea)

Ice2sea to program naukowy opracowany w odpowiedzi na czwarte sprawozdanie oceniające (AR4, 2007) Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), w którym stwierdzono znaczną niepewność w zrozumieniu wkładu lodowców i pokryw lodowych w przyszłej zmianie poziomu morza.

Finansowane przez Unię Europejską, Ice2sea koncentruje wysiłki naukowców w 24 instytutach z całej Europy i na całym świecie – w skoordynowanym programie prac terenowych, obserwacji satelitarnych i symulacji komputerowych. Współpraca między kluczowymi instytutami a dyscyplinami naukowymi osiągnięta przez Ice2sea przyczyniła się do lepszego zrozumienia obecnych i przyszłych zmian na poziomie morza w stopniu, który w przeciwnym razie nie byłby możliwy. Ice2sea poczynił fundamentalne postępy w pomiarze bieżących zmian w pokrywach lodowych i lodowcach oraz w zrozumieniu procesów odpowiedzialnych za szybkie ubytki lodu, a także w globalnym i regionalnym podnoszeniu poziomu morza. Połączenie wiedzy specjalistycznej w szerokim zakresie dyscyplin naukowych umożliwiło ice2sea opracowanie projekcji strat lodowych kontynentalnych za pomocą modeli komputerowych, które opierają się wyłącznie na reprezentacji fizyki w pracy w lodowcach i pokrywach lodowych. Kilka ważnych procesów, które wcześniej nie zostały uwzględnione z powodu niewystarczającego zrozumienia, zostały włączone do tych modeli. Postępy osiągnięte przez ice2sea bezpośrednio odnoszą się do kwestii, które były niepokojące dla AR4 IPCC.

Prognozy Ice2sea zostały przedstawione IPCC, aby przyczynić się do opracowania najlepszych szacunków przyszłego wzrostu poziomu mórz, opublikowanych przez Grupę Roboczą I w piątym sprawozdaniu oceniającym jesienią 2013 r. (AR5, 2013). Większe zrozumienie i bardziej rygorystyczne prognozy zapewniły decydentom politycznym pełniejsze i bardziej pewne podstawy do zaradzenia przyszłym zmianom. Można to wykorzystać w projektowaniu obrony przybrzeżnej, ogólniej w projektach adaptacyjnych oraz w strategiach zarządzania ryzykiem powodziowym. Przyczyni się to zatem do ochrony przyszłości inwestycji w regionach przybrzeżnych i umożliwi zarządzanie ryzykiem dla ludności przybrzeżnej.