Porzucanie gruntów rolnych i odrastanie lasów naturalnych w szwajcarskich górach: Wyraźna przestrzennie analiza ekonomiczna

Naturalny wzrost lasów odzwierciedla spadek tradycyjnych praktyk rolniczych, który można zaobserwować na całym świecie. W ciągu ostatnich kilku dekad naturalny odrastanie lasów zastąpiło znaczną część gruntów rolnych w szwajcarskich górach. Jest to region, w którym formy tradycyjnej uprawy zachowały unikalne krajobrazy i siedliska o wysokiej wartości ekologicznej. Badanie to miało na celu scharakteryzowanie miejsc w szwajcarskich górach, gdzie grunty rolne zostały porzucone i zarośnięte przez drzewa i krzewy. W związku z tym opracowano wielowymiarowe modele statystyczne oparte na zmiennych geofizycznych i społeczno-ekonomicznych. Dane dotyczące zmiany użytkowania gruntów pochodzą z dwóch ogólnokrajowych badań użytkowania gruntów przeprowadzonych w latach 80. i 90. W celu uzyskania wiarygodnych modeli uwzględniono efekty sąsiedzkie oraz strukturę grupy w naszych danych. W przypadku tych ostatnich zastosowano solidną technikę szacowania znaną jako dostosowanie klastra. Wyniki pokazują, że ponowny wzrost lasów jest w dużej mierze ograniczony do dawnych pastwisk alpejskich, gruntów z roślinnością trawy i zarośli oraz gruntów rolnych z grupami drzew na średnich i dużych wysokościach, stromymi zboczami, kamienistymi gruntami i sumą niskiej temperatury. Niektóre relacje nie były zgodne z oczekiwaniami, np. stwierdzono, że wiele nowych obszarów leśnych znajduje się stosunkowo blisko dróg. Nowe odkrycie z tego badania było takie, że ponowny wzrost lasów jest w dużej mierze ograniczony do regionów o imigracji, wyższych proporcjach gospodarstw w niepełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z gospodarstwami pełnoetatowymi i wysokim wskaźnikiem porzucania gospodarstw. Uwzględniając skutki sąsiedzkie, poprawiono dopasowanie modelu. Znaczne odchylenie szczątkowe modeli zostało zinterpretowane jako wynik niezauważonych cech lokalnych, takich jak słaba dostępność wody, osobliwości topograficzne na małą skalę (np. małe okopy, mury kamienne, uszkodzenia gleby przez bydło) oraz motywacja jednostki do porzucenia lub utrzymania uprawy. Stwierdzono, że ogólne środki polityczne dla całego obszaru górskiego nie są odpowiednie do zapobiegania porzucaniu gruntów i ponownemu wzrostowi lasów oraz że środki polityczne muszą zwracać większą uwagę na lokalne cechy i potrzeby.