Poziomy odzysku dwutlenku węgla po zastosowaniu różnych metod ograniczania ryzyka pożarów lasów

Sekwesterowany węgiel leśny może przynieść korzyści łagodzące zmiany klimatu, ale w lasach umiarkowanych suchych pożary stanowią zagrożenie dla projektów kompensacji emisji dwutlenku węgla. Zmniejszenie ryzyka pożarów wymaga zmniejszenia i redystrybucji zasobów węgla, z czego korzyści osiąga się dopiero w przypadku pożaru. Aby oszacować czas potrzebny na odzyskanie dwutlenku węgla usuniętego i emitowanego podczas obróbki, porównaliśmy 7-letnie zapasy węgla po obróbce do mechanicznego przerzedzenia i zalecane metody redukcji paliw ogniowych w lasach mieszanych i stożkowych Sierra Nevada i modelowane roczne wskaźniki akumulacji dwutlenku węgla. W ciągu naszego 7-letniego okresu ponownej próby, tylko oparzenia i niedokładne cienkie zabiegi pochłaniały więcej węgla niż zostało usunięte lub wyemitowane podczas leczenia. Podpórka cienka i oparzenia, overstory cienkie i overstory cienkie i spalanie nadal miały ujemne zapasy węgla netto, gdy emisje związane z przetwarzaniem były odejmowane od 7-letnich przyrostów zasobów węgla. Jednak wielkość deficytu węgla w niedokładnych warstwach cienkich i spalanych 7 lat po obróbce oraz wskaźniki wzrostu żywych drzew sugerują, że pozostałe drzewa mogą sekwestrować emisje w ciągu kilku kolejnych lat od wzrostu. Nadmierna obróbka przerzedzania drzew spowodowała duży deficyt węgla i usunęła wiele z największych drzew, które gromadzą najwięcej węgla rocznie, wydłużając w ten sposób czas odbudowy zasobów węgla. Nasze wyniki wskazują, że chociaż istnieje wstępna redukcja zasobów węgla związana z przetwarzaniem paliw, lasy poddane obróbce mogą szybko odzyskać zapasy węgla, jeśli zabiegi nie usuną dużych, ognioodpornych drzew.