Dowody na wpływ człowieka na utratę śniegu w północnym hemulferze

Dokumentowanie tempa, wielkości i przyczyn utraty śniegu ma zasadnicze znaczenie dla porównania tempa zmian klimatu i zarządzania zróżnicowanym ryzykiem dla bezpieczeństwa wodnego wynikającym ze spadków plecaków śnieżnych. Do tej pory jednak obserwacyjna niepewność masy śniegu spowodowała wykrycie i przypisanie wymuszonych przez człowieka strat śniegu, podważając gotowość społeczną. Tutaj pokazujemy, że spowodowane przez człowieka ocieplenie spowodowało spadek marcowego plecaka śnieżnego na półkuli północnej w latach 1981–2020. Wykorzystując zespół rekonstrukcji snowpacków, identyfikujemy silne trendy śnieżne w 82 z 169 głównych dorzeczy półkuli północnej, z których 31 możemy śmiało przypisać wpływom człowieka. Co najważniejsze, wykazujemy uogólnioną i wysoce nieliniową wrażliwość na temperaturę plecaka śnieżnego, w której śnieg staje się nieznacznie bardziej wrażliwy do jednego stopnia Celsjusza, ponieważ klimatologiczne temperatury zimowe przekraczają minus osiem stopni Celsjusza. Taka nieliniowość wyjaśnia jak dotąd brak powszechnej utraty śniegu i auguruje znacznie ostrzejsze spadki i zagrożenia dla bezpieczeństwa wodnego w najbardziej zaludnionych basenach. Razem nasze wyniki podkreślają, że spowodowane przez człowieka straty śniegu i ich konsekwencje wodne można przypisać – nawet bez wyraźnego wykrycia poszczególnych produktów śnieżnych – wpływom człowieka i przyspieszą i ujednolicą wraz z krótkotrwałym ociepleniem, stwarzając ryzyko dla zasobów wodnych w przypadku braku znaczącego łagodzenia zmiany klimatu.