Zarządzanie ryzykiem powodziowym w Europie: Europejskie rozporządzenie przeciwpowodziowe

Ramowa dyrektywa wodna i dyrektywa powodziowa stanowią podstawę europejskiej regulacji powodziowej. Dyrektywy stwarzają szereg potencjalnych możliwości poprawy zarządzania ryzykiem powodziowym, ale nie jest oczywiste, że wszystkie te możliwości urzeczywistnią się we wszystkich państwach członkowskich. W niniejszym sprawozdaniu określono wyzwania i luki w wiedzy fachowej dotyczące wdrażania dyrektyw. Zamiast tradycyjnego podejścia odgórnego legalistycznego, dyrektywy te podkreślają znaczenie większej liczby inicjatyw oddolnych ze strony podmiotów, które muszą wdrożyć dyrektywy. W połączeniu z rozszerzoną swobodą i elastycznością władz krajowych i lokalnych, z tym nowym podejściem, dyrektywa ramowa jest pierwszą dyrektywą wodną w prawie UE, która nie zapewnia jednakowego minimalnego poziomu ochrony obywateli UE. Chociaż obie dyrektywy mają na celu harmonizację prawodawstwa europejskiego, wiele elastyczności w zakresie celów i środków przewidzianych w dyrektywie ramowej pozostawia państwom członkowskim, co jest uzasadnione charakterem powodzi i zasadą pomocniczości. Stwarza to wielopodmiotowe, wielopoziomowe i wielosektorowe wyzwania. Na przykład w dyrektywie ramowej określono ogólne obowiązki w zakresie współpracy transgranicznej, ale na szczeblu krajowym zakres i podział obowiązków, praw i uprawnień różnych zaangażowanych organizacji powinny zostać określone w prawie. Inne wyzwania wskazane w literaturze to konkretne kwestie związane z obowiązkowymi ocenami ryzyka powodziowego, mapami ryzyka powodziowego i planami zarządzania ryzykiem powodziowym, ale także zaangażowanie społeczeństwa i zainteresowanych stron, interfejs naukowo-polityczny, niepewność związana z przewidywaniami i skutkami zmiany klimatu, koordynacja z ramową dyrektywą wodną, brak norm bezpieczeństwa, brak możliwości powołania się przez obywateli UE na merytoryczne przepisy przed sądami administracyjnymi oraz wreszcie aspekty transgraniczne, takie jak kwestie skali, rozbieżności między politykami krajowymi, ocena skutków transgranicznych i podział kosztów z tym związanych.