Nowe poziomy polityki przystosowania się do zmiany klimatu: Analiza wzajemnych powiązań instytucjonalnych w regionie Morza Bałtyckiego

Rozwój polityki międzynarodowej i spodziewane skutki zmiany klimatu, takie jak powodzie, osuwiska i wymieranie wrażliwych gatunków, zmusiły kraje wokół Morza Bałtyckiego do rozpoczęcia prac nad krajową polityką przystosowania się do zmiany klimatu. Jednocześnie UE buduje zarówno centralną, jak i makroregionalną strategię przystosowawczą dla całego Morza Bałtyckiego, aby wspierać rozwój polityki krajowej. Nie jest jednak jasne, w jaki sposób te strategie UE będą się wzajemnie uzupełniać lub uzupełniać w ramach polityk krajowych. W artykule przeanalizowano ograniczenia i możliwości związane z tą nową instytucjonalną współzależnością oraz omówiono potencjał przyszłych strategii UE w zakresie wspierania polityki krajowej. Czyni to poprzez mapowanie, w jaki sposób adaptacja jest zinstytucjonalizowana w dwóch krajach, Szwecji i Finlandii, i jest zorganizowana w dwóch podejściach UE. Wertykalna interakcja instytucjonalna między skalami jest analizowana pod kątem trzech czynników: kompetencji, zdolności i kompatybilności.