Ραγδαία αυξανόμενη πιθανότητα υπέρβασης των 45-50 °C και των θανάτων που σχετίζονται με τη θερμότητα στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή

Με την κλιματική αλλαγή, η πιθανότητα εξαιρετικά ζεστών ημερών, που συνδέεται με την υπερβολική θνησιμότητα, αυξάνεται ραγδαία. Σε περιοχές της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, θερμοκρασίες πάνω από 45-50 °C είναι πιο πιθανό από ό, τι στην προβιομηχανική εποχή, και θα μπορούσε να παρατηρηθεί κάθε χρόνο στις θερμότερες τοποθεσίες μέχρι το τέλος του αιώνα. Η περιοχή ενδέχεται να αντιμετωπίσει αρκετές επιπλέον εβδομάδες με κινδύνους για θανάτους που σχετίζονται με τη ζέστη έως το 2100, γεγονός που τονίζει την ανάγκη για αποτελεσματικό σχεδιασμό προσαρμογής.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Climate and Atmospheric Science, στις θερμότερες από 12 επιλεγμένες τοποθεσίες στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, οι μέγιστες ημερήσιες θερμοκρασίες άνω των 50 °C γίνονται 10 έως 1000 φορές πιθανότερες από ό, τι στην προβιομηχανική εποχή, και μέχρι το τέλος του αιώνα τέτοια ακραία φαινόμενα θα μπορούσαν να εμφανιστούν κάθε χρόνο στις θερμότερες τοποθεσίες λόγω της ανθρώπινης επιρροής. Ακόμη και σε πιο ψυχρές περιοχές, όπως η Ισπανία και η Τουρκία, οι θερμοκρασίες του αέρα πάνω από τους 45 °C γίνονται όλο και πιο συχνές και θα μπορούσαν να συμβούν τουλάχιστον μία φορά τη δεκαετία έως το 2100 σε μέρη όπου θα συνέβαινε σπάνια σε έναν φυσικό κόσμο. Οι εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες προκαλούν θερμική καταπόνηση και μπορεί να οδηγήσουν σε υπερβολική θνησιμότητα, μειωμένη ψυχική υγεία και αυξημένους κινδύνους για αρκετές ευάλωτες ομάδες. Όλες οι επιλεγμένες τοποθεσίες στην περιοχή μπορεί να δουν 30-60 επιπλέον ημέρες όπου οι υπερβολικοί θάνατοι που σχετίζονται με τη θερμότητα αναμένεται να συμβούν έως το 2100 μόνο λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας. Οι πιθανότητες εκτιμώνται στο πλαίσιο ενός σεναρίου μέσων εκπομπών που αναγνωρίζει τις παγκόσμιες προσπάθειες προσαρμογής και μετριασμού (SSP2 4.5). Ο αυξανόμενος κίνδυνος έκθεσης του πληθυσμού σε πρωτοφανείς θερμοκρασίες απαιτεί επείγουσα δράση και μέτρα κοινωνικοοικονομικής ανθεκτικότητας προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι περιοχές υψηλού κινδύνου παραμένουν κατοικήσιμες και ασφαλείς για τους εργαζομένους.