Groene Erfgoed in Salamanca stad

Belangrijke lessen

Over de regio

Klimaatbedreigingen

Volgens toekomstige projecties vormen temperatuurstijgingen en hittegolven de grootste klimaatbedreigingen in Salamanca. De risico's omvatten verminderde waterreserves, droogtes, verhoogde morbiditeit en mortaliteit - vooral in kwetsbare groepen - extreme neerslaggebeurtenissen en verhoogd energieverbruik met bijbehorende risico's van overbelasting en distributieproblemen. Deze risico's kunnen een negatieve invloed hebben op het toerisme, van cruciaal belang in een stad als Salamanca, erkend als werelderfgoed.

Context

Als proefproject zal het project een groen infrastructuurnetwerk opzetten om de aanpassing aan de klimaatverandering in Salamanca te verbeteren. Het zal een groene corridor ontwikkelen via 7 km van een oude veeroute, “Via de la Plata”, die Salamanca van noord naar zuid doorkruist. Het instrument ter ondersteuning van stedelijke aanpassing wordt gebruikt als richtsnoer, bestaande uit verschillende stappen, zoals kwetsbaarheids- en risicobeoordeling, het definiëren van lokale klimaatzones, het identificeren en prioriteren van aanpassingsopties, het definiëren van een routekaart en het implementeren van op de natuur gebaseerde oplossingen.

Machine learning voor de beoordeling van klimaatzones

Machine learning beoordeelde lokale klimaatzones om planners en managers te helpen omgaan met de lokale hotspots (warmte-eilandeffect). De belangrijkste doelstelling was het identificeren van gebieden met verschillende microklimatologische omstandigheden om doeltreffende aanpassingsmaatregelen te plannen. De methodologie identificeerde efficiënt lokale klimaatzones door gebieden met verschillende gebouwdichtheden, vegetatieniveaus en temperatuurvariaties te detecteren. De resultaten onthulden verschillen in gemiddelde en minimumtemperaturen tussen de lokale klimaatzones tijdens de zomermaanden.

Opgemerkt moet worden dat de analyse het historische gebied niet volledig heeft onderscheiden van meer hedendaagse secties; In het bijzonder zijn de historische gebieden gecategoriseerd binnen dezelfde zone als de moderne uitbreidingen. Dit impliceert dat hun kenmerken vergelijkbaar zijn vanuit het perspectief van een klimaatdiagnose. Wat aanpassing betreft, vereist het erfgoedgebied echter specifieke maatregelen en vertoont het andere omstandigheden dan de rest van zijn klimaatzone.

Zo moet er bijvoorbeeld voor worden gezorgd dat de afwerkingen aan de buitenkant van trottoirs en muren verenigbaar zijn met historische trottoirs, het behoud ervan en de waardering ervan. Het is ook van cruciaal belang om te garanderen dat vegetatie geen structurele schade veroorzaakt of de vochtigheidsomstandigheden verslechtert, terwijl de visuele waardering ervan mogelijk is.

De waarde van erfgoed is onafhankelijk van zijn gedrag tegen het hitte-eilandeffect, omdat het is gebaseerd op culturele in plaats van fysieke aspecten. Andere omstandigheden, zoals de dichtheid van gebouwen en de aanwezigheid van vegetatie, leiden tot het ontstaan of de afname van het hitte-eilandeffect in de stad, waarbij de identificatie van geschikte klimaatveerkrachtige oplossingen van cruciaal belang is.

Methodologie

Het baanbrekende karakter van de studie was niet zozeer om een reproduceerbare methodologie van stedelijke analyse op basis van satellietgegevens voor te stellen, maar eerder om deze te combineren met andere open variabelen, zoals die van de gebouwen en kadastrale percelen van de INSPIRE-richtlijn. De uiteindelijke variabelen die in het gepresenteerde model worden gebruikt, zijn:

i) Bebouwde oppervlakte boven het maaiveld
ii) Oppervlakte bezet door gebouwen
iii) Woonoppervlakte per kadastraal perceel
iv) Kadastrale percelen (deze vier categorieën verkregen uit INSPIRE-gegevens)
v) NDVI-vegetatie-index (afgeleid van COPERNICUS-Sentinel 2-gegevens)
vi) Ondoordringbaarheidsindex voor de bodem (COPERNICUS-gegevens) en
vii) Oppervlaktetemperatuur (Landsat 8 USGS-gegevens).

De integratie van deze informatielagen gebeurt door machine learning, met name met algoritmen zonder toezicht. Het geselecteerde algoritme om deze gegevens te verwerken was Kmeans, vanwege de veelzijdigheid en aanpassing aan de zaak, ook gemakkelijk toegankelijk via open bibliotheken. Meer informatie vindt u hier.

Instrument voor het prioriteren van aanpassingsmaatregelen

Het project identificeerde 110 aanpassingsmaatregelen van verschillende aard (bv. groene, grijze en blauwe infrastructuur, sociale, beheers- enz.) en de belangrijkste aanverwante sectoren. Na het karakteriseren van deze maatregelen is een instrument ontwikkeld voor het prioriteren van aanpassingsmaatregelen en online openbaar gemaakt. Dit prioriteringsinstrument is gebaseerd op een analyse op basis van meerdere criteria die een systemische en gestructureerde aanpak biedt om opties te evalueren die aan verschillende criteria voldoen.

In het geval van Salamanca zijn de geselecteerde criteria 1) vermindering van de gevolgen van klimaatverandering; 2) technische en economische levensvatbaarheid; 3) verbetering van de levering van ecosysteemdiensten; 4) instandhouding van het cultureel erfgoed; en 5) vermindering van de gevolgen voor de bevolking, met name voor de meest kwetsbaren. Elke aanpassingsmaatregel werd beoordeeld aan de hand van deze criteria.

Vervolgens werden de vijf criteria gewogen om het relatieve belang van één criterium voor de andere weer te geven door middel van een enquête en een participatieve workshop met personeel van verschillende gemeentelijke diensten. Dit proces heeft bijgedragen tot de verspreiding van de lijst met maatregelen en belangrijke aanpassingsopties onder de stadsmanagers en besluitvormers en tot een groter eigenaarschap van het plan en de aanpassingsinspanningen van de stad.

Aanpassing erfgoedomgeving

De aanpassing van het erfgoed wordt vanuit twee perspectieven benaderd: ten eerste door het plannen en opstellen van een reeks maatregelen en strategieën en ten tweede door het implementeren van op de natuur gebaseerde oplossingen.

Als onderdeel van de aanpassingsroutekaart van de stad is een voorstel gedaan om een aanpassingsgids te maken voor historische gebouwen in Salamanca. Deze gids is bedoeld om de toekomstscenario's van deze gebouwen te beoordelen, met de nadruk op behoud en het waarborgen van bewoonbare binnenomstandigheden. Het is belangrijk omdat de materialen die worden gebruikt in de volksarchitectuur (zoals de Villamayor-steen) en de klimaatomstandigheden specifiek zijn voor deze context en daarom oplossingen op maat vereisen. In de gids moet ook aandacht worden besteed aan activavriendelijke renovatieoplossingen, aanpassing aan nieuwe toepassingen, wetgevingskader enz.

Daarnaast wordt voorgesteld een herstelplan op te stellen voor een betere wederopbouw, dat dient om activa te recupereren na een ramp of extreme gebeurtenis. Beter herbouwen betekent niet alleen het herbouwen van wat beschadigd is, maar ook het aanpassen en heroverwegen van het actief op een manier die bijdraagt aan het bereiken van een grotere veerkracht. Bovendien moet het renoveren van sterk blootgestelde activa die herhaaldelijk beschadigd zijn, economisch worden overwogen.

Wat de uitvoering van op de natuur gebaseerde oplossingen betreft, was de doelstelling om de vergroening van openbare ruimten te vergroten door middel van verschillende acties, zoals groene gevels, uitbreiding van bodempermeabilisatie (figuur 2), boomkuilen (figuur 3) en installatie van afvoersloten (figuur 4). De uitdagingen zijn technisch, bureaucratisch en juridisch. Op technisch niveau leverden de acties op historische straten waar de faciliteiten niet zijn geregistreerd en waar mogelijk archeologische overblijfselen zijn, veel problemen, onverenigbaarheid met de plantages en vertragingen op. Het lijkt erop dat uitgebreide ingrepen van hele straten de voorkeur verdienen, omdat ze het mogelijk maken het ontwerp aan te passen aan de toestand van de ondergrond.

Bovendien zijn voor erfgoedgebieden edele materialen vereist, wat de kosten kan verhogen. Juridisch gezien bieden beschermde gebieden en gebouwen een reeks strenge voorschriften waaraan moet worden voldaan, waardoor er weinig actie mogelijk is, en op bureaucratisch niveau kan het verkrijgen van vergunningen een vertraging van enkele maanden veronderstellen.

Tot slot vormt de coördinatie tussen de verschillende betrokken diensten (erfgoed, stadsplanning, civiele infrastructuur) een andere uitdaging. Niettemin heeft deze ervaring gemeentelijke technici opgeleid om innovatieve acties uit te voeren, uitdagingen te overwinnen en te leren van moeilijkheden, en uiteindelijk goede resultaten te behalen.

Samenvatting

Meer informatie

Contact