Tilpasning til helseeffektar av klimaendringar i Europa

Dei viktigaste konsekvensane for helsa i Europa er frå varme og varmebølgjer, endra mønster av smittsame og vektorborne sjukdommar, og frå ekstreme katastrofar som flaum og brannar. Denne uttalinga presenterer utfordringane for helsesektoren forårsaka av behovet for å tilpasse seg dei auka risikoane frå klimaendringar, og gjev tilsetjingar som tek sikte på å styrke helsesektorens motstandskraft i Europa med tanke på klimaendringar. 

Klimaendringane har allereie mange negative konsekvensar for helsa, noko som vil bli verre med dei uunngåelege temperaturstigingane. Som eit døme kan årlege dødsfall frå ekstrem varme stige frå 2700 dødsfall/år i dag til ca. 30000-50 000 innan 2050 med den globale oppvarminga på høvesvis 1,5 °C og 2 °C, føresett noverande sårbarheit for varme og utan ytterlegare tilpasningstiltak. Derfor må helse integrerast i klimatilpasning.

I folkehelsepolitikken har EU hovudsakleg støttekompetanse, sjølv om det har eit sterkare mandat i tilfelle alvorlege grenseoverskridande helsetruslar. Gjennom arbeidet til Det europeiske senter for førebygging av og kontroll med sjukdommar (ECDC) og Copernicus Climate Change Service (C3S) er det gjort framskritt når det gjeld å integrere klimainduserte truslar (som klimasensitive vektorborne infeksjonssjukdommar eller ekstreme vêrforhold) i EUs felles system for epidemiologisk overvåking, overvåking, tidleg varsling, beredskap og responsplanlegging.

Basert på ein syntese av vitskapleg dokumentasjon, herunder ekspertkonsultasjon, har denne uavhengige vitskaplege uttala som mål å informere EUs nye tilpasningsstrategi og EUs helsepolitikk med anbefalingar som tek sikte på å avgrense risikoar som følgje av klimarelaterte helseeffektar.

Tre hovudanbefalingar er gjevne:

1. Integrere menneskes helse i alle klimatilpasningspolitikkar på tvers av alle sektorar og styringsnivå.
2. Støtte kapasiteten og beredskapen i helsesektoren som ein del av breiare katastrofe- og kriserisikostrategiar, inkludert overvåking, overvåking og vurdering.
3. Design politikk for å støtte dei mest sårbare sosiale grupper og geografiske område.