Kystnære område. Politiske alternativar påverkar europeiske kystsoner. 2000 — 2050

Denne rapporten presenterer resultata frå søknaden EUClueScanner kalksteinsalpane arealbruksmodell for simulering av to politiske alternativar som er relevante for Integrated Coastal Zones Management i Europa. Alternativa «Ukontrollert» og «Bærekraftig» er samanlikna med ei tredje nøytral utvikling utleidd frå SRES-scenario B1. Modellen har vorte køyrt implementere 1 km romleg oppløysing, 10 arealbruk klassar konfigurasjon, for perioden 2000-2050. Eit sett med indikatorar er deretter berekna på grunnlag av dei projiserte europeiske arealbrukskarta. Spesielt er veksten av bebygde område teke som den viktigaste berekninga for å evaluere trykket på kystsoner. Faktisk er andelen bebygde område i kystsonene nesten dobbelt så stor som i heile EUs kontinentale overflate. Ifølgje resultata av simuleringane ser denne trenden ut til å halde seg i framtida. Skilnaden mellom dei to politiske alternativa kan observerast både for heile Europa og Kystsonene, men i sistnemnde tilfelle er skilnaden tydelegare. For heile territoriet til EU27 er auken i bebygde område for det ukontrollerte politiske alternativet mellom 2000 og 2050 7,49 prosentpoeng høgare enn auken under berekraftig politisk alternativ. Med tanke på berre kystsonene — som definert i denne rapporten — er auken i bebygde område 7,85 prosentpoeng høgare under det ukontrollerte enn i det berekraftige politiske alternativet. Kystsoner er dermed meir utsett for å lide av miljøpåverknader forårsaka av den aukande andelen av bebygd land i Europa. Dette er endå meir relevant viss vi vurderer den ibuande sårbarheita til kystsoner. Skilnaden mellom dei to politiske alternativa inneber kontrasterande miljøpåverknader. Derfor, under det ukontrollerte politiske alternativet, er ein høgare andel av bebygde område utsett for kysterosjon og kystflaum, og har som ein konsekvens flere potensielle eigedelar i fare (dvs. sosiale og økonomiske tap). Auken i bebygd land inneber vekst av ugjennomtrengelege overflater. Dette har innverknad på mange område: Når det gjeld vasssyklusen, har vassretensjonen ein tendens til å avta, og risikoen for kystflaum er potensielt høgare. Eit høgare bebygd trykk kan òg føre til overutnytting av naturressursar (t.d. vassmangel, tap av verdifull jord) og auka forureining. Skilnaden mellom dei to politiske alternativa er ikkje berre kvantitativ, men det gjeld òg det resulterande romlege mønsteret: Dette er betydeleg meir spreidd i det ukontrollerte, og dermed potensielt aukande landskapsfragmentering og tap av habitat, noko som bidreg til ein reduksjon i biologisk mangfald. Til slutt gjev rapporten nyttig informasjon om den framtidige potensielle utviklinga av arealbruk i europeiske kystområde og dei relaterte konsekvensane når det gjeld kystsårbarheit. Denne informasjonen kan integrerast i vurderinga av kystsårbarheit for klimaendringar, for å ta omsyn til variasjonen av andre viktige drivarar.