Kystnære soner. Politiske alternativar påverkar europeiske kystsoner. 2000 — 2050

Denne rapporten presenterer resultata frå søknaden EUClueScannerṛ arealbruksmodell for simulering av to politiske alternativ som er relevante for Integrated Coastal Zones Management i Europa. Opsjonane «Ukontrollert» og «Bærekraftig» er samanlikna mot ei tredje nøytral utbygging som er utleidd frå SRES-scenario B1. Modellen har vorte køyrt implementere 1 km romleg oppløysing, 10 arealbruk klassar konfigurasjon, for perioden 2000-2050. Eit sett med indikatorar er deretter berekna på grunnlag av dei anslåtte europeiske arealbrukskarta. Spesielt er veksten av bebygde område teke som den viktigaste metriske for å evaluere trykket på kystsoner. Faktisk er andelen av bebygde område i kystsonene nesten dobbelt så stor som i den samla EU-kontinentale overflata. Ifølgje resultata av simuleringane ser denne trenden ut til å halde seg i framtida. Skilnaden mellom dei to politiske alternativa kan observerast både for heile Europa og kystsonene, men i sistnemnde tilfelle er skilnaden tydelegare. For heile territoriet til EU27 er auken i bebygde område for det ukontrollerte politiske alternativet mellom 2000 og 2050 7,49 prosentpoeng høgare enn auken under alternativet Bærekraftig politikk. Med tanke på nettopp kystsona — slik den er definert i denne rapporten — er auken i bebygde område 7,85 prosentpoeng høgare under Ukontrollert enn i alternativet Bærekraftig politikk. Kystsoner er dermed meir utsett for å lide av miljøpåverknader forårsaka av den aukande andelen av bebygd land i Europa. Dette er endå meir relevant viss vi vurderer den ibuande sårbarheita til kystsoner. Skilnaden mellom dei to politiske alternativa inneber kontrasterande miljøpåverknader. Derfor, under den ukontrollerte politikken, er ein høgare andel av bebygde område utsett for kysterosjon og kystflom, og har som ein konsekvens flere potensielle eigedelar i fare (dvs. sosiale og økonomiske tap). Auken i bebygd land inneber vekst av ugjennomtrengelege overflater. Dette har innverknad på mange område: Når det gjeld vasssyklusen, har vassretensjon ein tendens til å redusere og risikoen for kystflaum er potensielt høgare. Eit høgare oppbygd trykk kan òg føra til overbeskatning av naturressursar (t.d. vassmangel, tap av jord med høg verdi) og auka forureining. Skilnaden mellom dei to politiske alternativa er ikkje berre kvantitativ, men det gjeld òg det resulterande romlege mønsteret: Dette er betydeleg meir spreidd i det ukontrollerte, og dermed potensielt aukande landskapsfragmentering og tap av habitat, noko som bidreg til ein reduksjon i biologisk mangfald. Som konklusjon gjev rapporten nyttig informasjon om den framtidige potensielle utviklinga av arealbruk i europeiske kystområde og dei tilhøyrande konsekvensane når det gjeld kystsårbarheit. Denne informasjonen kan integrerast i vurderinga av kystsårbarheit for klimaendringar, for å ta omsyn til variasjonen av andre viktige drivarar.