Grøn arv i Salamanca by

Nøkkelkunnskapar

Om regionen

Klimatruslar

Ifølgje framtidige prognosar representerer temperaturaukar og hetebølgjer dei største klimatruslane i Salamanca. Risikoen inkluderer redusert vassreservar, tørke, auka sjuklegheit og dødelegheit — spesielt i sårbare grupper — ekstreme nedbørshendingar og auka energiforbruk med tilhøyrande risiko for overbelasting og distribusjonsproblemer. Desse risikoane kan påverke turismen negativt, avgjerande i ein by som Salamanca, anerkjend som ein verdsarvstad.

Kontekst

Som eit pilotprosjekt vil prosjektet etablere eit grønt infrastrukturnettverk for å forbetra klimatilpasninga i Salamanca. Den vil utvikle ein grøn korridor gjennom 7 km av ei gammal husdyrrute, Via de la Plata, som kryssar Salamanca frå nord til sør. Verktøyet Urban Adaptation Support brukast som ei retningslinje, som består av flere trinn, til dømes sårbarheits- og risikovurdering, definering av lokale klimasoner, identifisering og prioritering av tilpasningsalternativar, definering av vegkart og implementering av naturbaserte løysingar.

Maskinlæring for vurdering av klimasoner

Maskinlæring vurderte lokale klimasoner for å hjelpe planleggarar og leiarar til å takle dei lokale hot spots (varmeøyeffekt). Hovudmålet var å identifisera område med ulike mikroklimatiske tilhøve for å planleggja for effektive tilpasningstiltak. Metodikken identifiserte effektivt lokale klimasoner ved å oppdage område med tydeleg bygningstettleik, vegetasjonsnivå og temperaturvariasjonar. Resultata viste skilnader i gjennomsnitts- og minimumstemperaturar over dei lokale klimasonene i sommarmånadane.

Det skal bemarks at analysen ikkje fullt ut har differensiert det historiske området frå meir moderne seksjonar; Spesielt er dei historiske områda kategorisert innanfor same sone som dei moderne utvidingane. Dette inneber at deira eigenskapar er like frå eit klimadiagnoseperspektiv. Når det gjeld tilpasning, krev imidlertid kulturminneområdet konkrete tiltak og presenterer ulike forhold samanlikna med resten av klimasona.

Til dømes må det leggjast vekt på å sikre at utvendige overflater på fortau og veggar er kompatible med historiske eigedelar, deira bevaring og deira takknemlegheit. Det er òg avgjerande å garantere at vegetasjonen ikkje forårsaka strukturell skade eller forverrar råmestilhøva, samstundes som den tillet visuell forståing.

Verdien av kulturarv er uavhengig av dens oppførsel mot varmeøyeffekten, då den er forankra i kulturelle snarare enn fysiske aspektar. Andre forhold, som bygningstettleik og tilstedeværing av vegetasjon, fører til utsjånaden eller nedgangen av varmeøyeffekten i byen, der identifisering av passande klimabestandige løysingar er nøkkelen.

Metode

Studiens banebrytande natur har ikkje vore så mykje å foreslå ein replikerbar metodikk for byanalyse basert på satellittdata, men heller å kombinere den med andre opne variablar, som til dømes bygningar og matrikkelpakke i INSPIRE-direktivet. Dei endelege variablane som brukast i modellen som presenteres er:

i) Bygget areal over bakkenivå
ii) Areal okkupert av bygningar
iii) Bustadareal per kadastral tomt
iv) Cadastral tomter område (desse fire kategoriane henta frå INSPIRE data)
v) NDVI Vegetation Index (avledet frå COPERNICUS-Sentinel 2 data)
vi) Jord ugjennomtrengelegheit indeks (COPERNICUS data), og
vii) Overflatetemperatur (Landsat 8 USGS data).

Integreringa av desse laga av informasjon gjerast ved maskinlæring, spesielt med uovervaka algoritmar. Den valde algoritmen for å fordøye desse dataa var Kmeans, på grunn av sin allsidigheit og tilpasning til saka, også lett tilgjengeleg gjennom opne biblioteker. Meir informasjon her.

Verktøy for prioritering av tilpasningstiltak

Prosjektet identifiserte 110 tilpasningstiltak av ulike typar (til dømes grøn, grå og blå infrastruktur, sosial, leiing, etc.) og hovudrelaterte sektorar. Etter å ha karakterisert desse tiltaka, vart eit verktøy for prioritering av tilpasningstiltak utvikla og gjort offentleg tilgjengeleg på nett. Dette prioriteringsverktøyet er basert på ein multikriterieanalyse som gjev ei systemisk og strukturert tilnærming for å vurdera alternativ som oppfyller ulike kriterium.

Når det gjeld Salamanca, er dei utvalde kriteria 1) reduksjon av verknadene av klimaendringar; 2) teknisk og økonomisk levedyktigheit; 3) Forbedring av tilbodet av økosystemtenester; 4) bevaring av kulturarven, og 5) reduksjon av konsekvensar for folkesetnaden, spesielt for dei mest sårbare. Kvart tilpasningsmål vart scora opp mot desse kriteria.

Deretter vart dei fem kriteria vekta for å gjenspegla den relative betydninga av éit kriterium for dei andre gjennom ei spørjeundersøking og ein deltakande workshop med tilsette frå flere kommunale avdelingar. Denne prosessen bidro til å spreie lista over tiltak og viktige tilpasningsalternativar blant byens leiarar og beslutningstakarar og skape større eigarskap til planen og byens tilpasningsarbeid.

Tilpasning av arvemiljø

Tilpasninga av arv er takla frå to perspektiver: For det første, frå planlegging og utarbeiding av ei rekkje tiltak og strategiar, og for det andre, gjennom implementering av naturbaserte løysingar.

Som ein del av byens tilpasningsvegkart er det foreslått å lage ein tilpasningsguide for historiske bygningar i Salamanca. Denne rettleiinga tek sikte på å vurdere framtidige scenari for desse bygningane, med fokus på bevaring og sikring av bu ielege interiørforhold. Det er viktig då materiala som brukast i vernacular arkitektur (som Villamayor-steinen) og klimatilhøva er spesifikke for denne konteksten, og krev difor skreddarsydde løysingar. Guiden bør også utforske ressursvennlege renoveringsløysingar, tilpasning til nye bruksområde, lovgivingsmessige rammer, etc.

I tillegg foreslås det å utvikle ein gjenopprettingsplan for å bygge opp att betre, noko som tener til å gjenopprette eigedelar etter ein katastrofe eller ekstrem hending. Å byggja opp att betre betyr ikkje berre å byggja opp att det som er skadat, men også å tilpassa og revurdera eigedelen på ein måte som bidreg til å oppnå større motstandskraft. Vidare må rehabilitering av svært eksponerte eigedelar som fleire gonger skadast, vurderast økonomisk.

Når det gjeld implementering av naturbaserte løysingar, var målet å auke grøngjeringa av offentlege rom gjennom ulike tiltak som grøne fasadar, utviding av jordpermeabilisering (figur 2), tregroper (figur 3) og installasjon av dreneringsgrøfter (figur 4). Utfordringane som oppstår er tekniske, byråkratiske og juridiske. På eit teknisk nivå, handlingar på historiske gater der anlegga ikkje er registrerte og der det kan vere arkeologiske leivningar, presenterte mange problemar, uforeinlegdom med plantasjar og forseinkar. Det ser ut til at omfattande inngrep av heile gater er å føretrekke, då dei tillet at designa tilpassast tilstanden til undergrunnen.

I tillegg, for arvsområde, krevst edle materiale, noko som kan auka kostnadene. Juridisk sett presenterer beskytta område og bygningar ei rekkje strenge reglar som må oppfyllast, noko som gjev lita høve for handling, og på byråkratisk nivå kan innhenting av tillatingar anta ei forseinka på flere månader.

Til slutt, koordinering mellom ulike avdelingar involvert (arv, byplanlegging, sivil infrastruktur) presenterer ei anna utfordring. Likevel har denne erfaringa trena kommunale teknikarar til å utføre innovative handlingar, overvinne utfordringar og lære av vanskelegheiter, og til slutt oppnå gode resultater.

Samandrag

Ytterlegare informasjon

Kontaktinformasjon