Κλιματική έξυπνη αστική γεωργία

Οι μεμονωμένοι πολίτες και ηκοινωνίατων πολιτών διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην αστική γεωργία, διότι διατηρούν και διαχειρίζονται αγροτεμάχια και κήπους κατανομής. Επιπλέον, ο ιδιωτικός τομέας και οι επιχειρήσεις μικρής κλίμακας (π.χ. εστιατόρια) μπορούν επίσης να δραστηριοποιηθούν στην καλλιέργεια τροφίμων και βοτάνων ή στη διατήρηση μελισσών στην ιδιωτική τους περιουσία. Η στενή συνεργασία μεταξύ των πολιτών και των δημοτικών αρχών αποτελεί προϋπόθεση για τη μακροπρόθεσμη αστική γεωργία. Οι τοπικοί αστικοί αγρότες χρειάζονται συνήθως στήριξη (π.χ. εκπαίδευση, ανταλλαγή γνώσεων και καθοδήγηση) από τις αρχές της πόλης για την υιοθέτηση οικολογικά βιώσιμων γεωργικών πρακτικών. Η επιλογή νέων επίσημα αναγνωρισμένων περιοχών για τηναστική γεωργία ή η δημιουργία δικτύων αστικής γεωργίας θα πρέπει να ενισχύσει την ίσηκατανομή των οφελών προσαρμογής σεκλίμακαπόλης.  Θα πρέπει ιδίως να διασφαλίσουν ότι οι ευάλωτες ομάδες (ηλικιωμένοι, παιδιά, μετανάστες) και οι κάτοικοι συνοικιών με χαμηλή κοινωνικοοικονομική κατάσταση έχουν τη δυνατότητα τοπικής αστικής γεωργίας. Ο σχεδιασμός και η υλοποίησητουδικτύου αστικής γεωργίας θα πρέπει να γίνεται μέσω της διαβουλευτικής συμμετοχής των πολιτών και άλλων βασικών ενδιαφερόμενων μερών.

Ηεφαρμογή της αστικής γεωργίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τοπικούς παράγοντες: κλίμα, πολιτικές και σχεδιασμός, γεωγραφία, οικονομία και πολιτιστικές αξίες.

Η κοινωνικά δίκαιη και ισότιμη διαθεσιμότητα για την άσκηση της αστικής γεωργίας μπορεί να υποστηριχθεί από την πόλη μέσω περιοχών κατοχής και χωροταξίας για την αστική γεωργία (π.χ. κατανομή και κοινοτικοί κήποι) σε διάφορους τύπους συνοικιών. Η πόλη μπορεί να διαθέτει προγράμματα για την ενίσχυση της συμμετοχής διαφόρων κοινωνικοοικονομικών ομάδων. Για παράδειγμα, στη Βαρκελώνη το δίκτυο αστικών κήπων είναι ένα πρόγραμμα συμμετοχής του Τμήματος Περιβάλλοντος του Δημοτικού Συμβουλίου το οποίο απευθύνεται σε πολίτες άνω των 65 ετών. Στόχος είναι επίσης η στήριξη βιώσιμων γεωργικών πρακτικών, όπως η βιολογική γεωργία. Αυτό απαιτεί συνεργασία και διαπραγματεύσεις μεταξύ σχεδιαστών, γαιοκτημόνων και ντόπιων πολιτών που μπορούν να προχωρήσουν μέσω της επίσημης συμμετοχής στο πλαίσιο του πολεοδομικού σχεδιασμού ή της χωροταξίας. Για την επιτυχή δημιουργία μιας νέας, άτυπης αστικής γεωργικής περιοχής από τους κατοίκους ή τις κοινότητες για χώρους που δεν διατηρούνται επίσημα ή δεν έχουν προγραμματιστεί για τέτοιου είδους δραστηριότητες χρήσης γης (π.χ. εγκαταλελειμμένα χωράφια, δημόσια πάρκα), απαιτείταιστενή συνεργασία μεταξύ των πολιτών και των δημοτικών διοικήσεων. Η ισχυρή πολιτική στήριξη και η αποδοχή από το κοινό διασφαλίζουν την επιτυχία των πρωτοβουλιών βάσης των τοπικών κοινοτήτων κάθε φορά που δεν ενεργοποιούνται από κυβερνητικούς φορείς. 

Τα ανταγωνιστικά και αντικρουόμενα συμφέροντα χρήσης γης και η ανεπαρκής συνεργασία με βασικούς ενδιαφερόμενους φορείς — ιδίως με τις αρχές των πόλεων ή τους ιδιοκτήτες γης — αποτελούν κρίσιμους περιοριστικούς παράγοντες για την υλοποίηση πρωτοβουλιών αστικής γεωργίας. Η αύξηση των βραβείων γης και η έντονη ζήτηση για την κατανομή οικοπέδων μπορεί να προκαλέσει μεγάλη αύξηση των βραβείων ενοικίασης ή πώλησης, προκαλώντας τον αποκλεισμό των χαμηλών κοινωνικοοικονομικών ομάδων.

Ηαστική γεωργία και η κηπουρική προσφέρουν πολλά περιβαλλοντικά οφέλη. Υποστηρίζουν τη διατήρηση του πλούσιου εδάφους, βελτιώνουν τις τοπικές μικροκλιματικές συνθήκες, ενισχύουν την ανακύκλωση των αστικών αποβλήτων ως πηγή θρεπτικών συστατικών του εδάφους και οργανικής ύλης και στηρίζουν τη βιοποικιλότητα στις πόλεις, προσελκύοντας μια ποικιλία πανίδας. Οι δραστηριότητες καλλιέργειας ενισχύουν την άμεση αλληλεπίδραση ανθρώπου-φύσης και, ως εκ τούτου, αυξάνουν την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και τη διαχείριση της φύσης. Η κατανομή και οι κοινοτικοί κήποι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως χώροι αναψυχής και συνάντησης για τους ανθρώπους, βελτιώνοντας την ανθρώπινη ευημερία των αστικών περιοχών. Η αστική γεωργία και η κηπουρική μπορούν επίσης να ενισχύσουν την κοινωνική ένταξη, την ταυτότητα της κοινότητας και την κοινωνική ισότητα. Οι κηπουροί μπορούν να συνεργαστούν, μερικές φορές σε διαφορετικά οικόπεδα, και να μοιραστούν τις εμπειρίες, τις γνώσεις και τα προϊόντα τους μεταξύ τους. Η αστική γεωργία ενισχύει την επισιτιστική ασφάλεια ιδίως για τις χαμηλές κοινωνικοοικονομικές ομάδες και μπορεί να συμβάλει στην πράσινη οικονομία στη δημιουργία μιας οικονομίας χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών, αποδοτικής ως προς τη χρήση των πόρων και χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς.

Τα επιχειρηματικά μοντέλα της αστικής γεωργίας μπορεί να διαφέρουν σημαντικά. Οι ιδιόκτητοι ή διαχειριζόμενοι κήποι κατανομής χρηματοδοτούνται κυρίως από μεμονωμένα νοικοκυριά. Η γεωργία με πρωτοβουλία των τοπικών κοινοτήτων βασίζεται κυρίως σε έναν μάλλον νέο τύπο κυκλικής οικονομίας, δηλαδή στην κοινή οικονομία. Το κόστος, τα εργαλεία και τα καθήκοντα διαχείρισης μοιράζονται μεταξύ των μελών της κοινότητας. Οι δήμοι μπορούν να παρέχουν στήριξη μέσω της παροχής εμπειρογνωμοσύνης, εργαλείων ή της διατήρησης των βραβείων ενοικίασης γης, ιδίως για τους κατοίκους με χαμηλό εισόδημα. Ο δήμος μπορεί να αποτελέσει βασικό υποστηρικτή της αστικής γεωργίας, παρέχοντας τα οικόπεδα, τους φράκτες, τα καταφύγια για την αποθήκευση των εργαλείων, το νερό για άρδευση, την κατάρτιση και την τεχνική υποστήριξη σε όλους τους χρήστες. Ο δήμος μπορεί επίσης να είναι φορέας προώθησης ευκαιριών δικτύωσης μεταξύ διαφόρων πρωτοβουλιών αστικής γεωργίας. Για παράδειγμα, η πόλη του Βερολίνου προσφέρει νομική υποστήριξη στην προετοιμασία συμβάσεων, οικονομική στήριξη, γνώση και εμπειρογνωμοσύνη, δοκιμές εδάφους, ακόμη και διοργάνωση δημόσιων συναντήσεων για την κινητοποίηση των τοπικών πληθυσμών να αναλάβουν ένα έργο κηπουρικής.

Συνήθως, οι περιοχές για την αστική γεωργία ελέγχονται και ρυθμίζονται απότις δημοτικές αρχές, επίσης βάσειεθνικής ή υποεθνικής νομοθεσίας ( π.χ. μέσω έγκρισης από τον δήμο, βάσει τοπικών σχεδίων). Ο σχεδιασμός, η ιδιοκτησία και η διαχείριση μπορούν να ανατεθούν σε κοινότητες ή ενώσεις μεμονωμένων ιδιοκτητών. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, υπήρξε αυξανόμενη συναίνεση για τη μετάβαση από την κορυφή προς τη βάσητης διαχειριστικής «κυβέρνησης» σε πιο περιεκτική, προσαρμοστική και πολυεπίπεδη «διακυβέρνηση». Σε ορισμένες περιπτώσεις,μη εγκεκριμένες πρωτοβουλίες βάσηςμπορούν να αναληφθούνκαι να καταλαμβάνουν δημόσιο χώρο για την αστική γεωργία, οι οποίες ενδέχεται να δημιουργήσουν συγκρούσεις μεταξύ των αρχών της πόλης,τωνιδιοκτητών γης και άλλων χρηστών του χώρου: αυτά ήταν σχετικά σπάνια.

Ο χρόνος υλοποίησης ποικίλλει ανάλογα με το πεδίο εφαρμογής και το μέγεθος της πρωτοβουλίας. Οι αυτόνομες πρωτοβουλίες της αστικής γεωργίας απαιτούν την καθιέρωση μιας καλλιεργητικής περιόδου. Οι πιο επίσημοι κήποι κατανομής ή η κοινοτική γεωργία καθιερώνονται κατά τη διάρκεια μεγαλύτερων περιόδων έως 1-5 ετών και το μεγαλύτερο μέρος αυτού του χρόνου μπορεί να καταναλωθεί για διαπραγματεύσεις και ζητήματα γραφειοκρατίας (π.χ. συμφωνίες και άδειες).

Ανάλογα με το είδος της αστικής γεωργίας, ο χρόνος ζωής μπορεί να ποικίλει από μερικά χρόνια (αυθόρμητα αγροτεμάχια σε εγκαταλελειμμένα αγροτεμάχια) έως και αιώνες. Οιπαλαιότεροι κήποι κατανομής στην Ευρώπη έχουν ήδη ιδρυθεί στις αρχές του20ου αιώνα. They εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται για τη γεωργία, ενώ τα άτυπα αγροτεμάχια κήπου μέσα σε κουτιά μπορούν να αντικατασταθούν και να χρησιμοποιηθούν μόνο σε μία εποχή στην ίδια τοποθεσία.