Groyner, moloar og kunstige rev

Interessentdeltaking spelar generelt ikkje ei stor rolle i teknisk design og bygging av groynes, moloar og kunstige rev, med mindre dei er ein del av ein større kystforsvarsplan. Desse tiltaka kan imidlertid skape bekymring for moglege miljøkonsekvensar for det marine økosystemet og for dei visuelle konsekvensane for kystlandskapet. Konfliktar kan oppstå mellom kystsamfunn og økonomiske sektorar: Turistsektoren dreg generelt fordel av beskytta strender eller tryggare turistfortøyingar, medan lokalsamfunn kan vera bekymra for endringar i kystlandskapet, tap av habitat og biologisk mangfald og miljøpåverknad generelt. Slike konfliktar krev eit aktivt engasjement frå alle potensielt råka aktørar, inkludert lokale styresmakter, kystsamfunn, reiselivsaktørar, forskingsinstitusjonar og/eller frivillige organisasjonar.

Desse forsvarsstrukturane kan vere gjenstand for miljøkonsekvensanalysar, avhengig av nasjonale lover og forskrifter. Når dei implementerast på stader som er beskytta av EUs Natura 2000-nettverk, er det vanlegvis naudsynt med ei hensiktsmessig vurdering av deira potensielle verknader. Begge prosessane skal sikre rett til innsyn og formelt rådføre seg med råka partar. På same måte krev EUs flaumdirektiv, EUs vassrammedirektiv og EUs maritime romlege planleggingsdirektiv offentlege deltakingsprosessar som kan omfatta denne typen prosjekter.

Generelt er groynes effektive for å beskytte visse delar av kysten og oppretthalde øvre strandstabilitet. Dei er effektive på sand- og grusstrender, og i elvar og elvemunningar for å redusera vasstraumen. Ved å bidra til utviding av strendene dei kan gje co-fordelar for rekreasjon og turisme. Breakwaters gjev ytterlegare fordelar, til dømes sikker fortøying og fortøyingsprosedyrar for fartøyar i hamner. Dei forbetrar bearbeidsbarheita og gjev dermed høgare effektivitet ved lasting og lossing av fartøy. Nedsenka rev, i tillegg til å motverka bølgjestyrken, kan gje substratar for botnartar (flora og fauna), tiltrekke fisk og dermed forbetra biologisk mangfald. Neddykka rev kan til og med bli attraktive for snorkling, noko som skapar nye turismehøve.

Groynes, moloar og kunstige rev kan kombinerast med ei rekkje andre tilnærmingar, inkludert grøne tiltak som strandnæring og sanddynebygging og styrking. Dei har vorte brukt over heile verd i mange år. Derfor kan brei erfaring støtte deira riktige design og konstruksjon. 

Kunstige forsvarsstrukturar har òg negative verknader som tyder på ei nøye evaluering før implementeringa. Groynes, moloar eller rev har ein tendens til å modifisere longshore drift, og har negative effektar på tilstøytande strender ved å forårsaka downdrift erosjon. For å unngå desse effektane på kysten, er kunstig næring og/eller sanddyneutvikling ofte å føretrekke framfor harde strukturar, med mindre det er andre behov, til dømes sikker kaiplass for skip. Men omfanget av blokkering av longshore drift, forstyrring av tilstøytande strender og nedbrytning av landskapsverdiar avheng veldig mykje av design, orientering av strukturen og hovudbølgja/sedimenttransportretninga på den spesifikke staden.

Kunstige strukturar kan òg ha negativ innverknad på landskapsverdiar som påverkar utsjånaden på strandområde og dermed strandbrukarar. Breakwaters kan forårsaka sideavsetning av gjørme, kan behalde algar og fange søppel eller rusk frå skip, noko som gjer strandområdet både ubehageleg og usikkert. Straumar rundt endane av moloar og rev kan vera sterke og farlege for symjarar. Nedsenka rev er offshore, borte frå strandbrukarar. Viss dei ikkje fungerer som tiltenkt, kan dei vere ein fare for navigasjon og vasssport, til dømes surfing med potensiell innverknad på turisme.

Byggjekostnadane avheng i stor grad av dimensjonane på konstruksjonen. Kostnadane kan bli sterkt påverka av det valde byggematerialet, lokal tilgjengelegheit av eigna materiale, mengda av materialet som trengst, transportkostnader til byggeplassar, miljøforhold på staden og tilhøyrande kostnadar for strandnæring. Sistnemnde er ofte naudsynt for å auke effekten av gråmålingar. Kostnadsvurderinga bør òg omfatta analyse av bølgjeforhold og havstraumar samt sedimenttransportdynamikk. Vurderinga bør utførast av spesialisert personale for å kunne designe strukturar på riktig måte.

Ifølgje estimata som er rapportert i UNEP-DHI (2016), kan kjøp og transport av bergartar basert på transportavstand på ca. 50 km koste ca. 25 USD/tonn (ca. 21 EUR per tonn) medan plasseringskostnadane er ca. 40 USD/tonn (ca. 34 EUR per tonn). Tilleggskostnader, men sjeldan vurdert, er knytte til vedlikehald av desse tiltaka i det langsiktige perspektivet.

Indirekte fordelar med stabilisering og forbetring av strender kan føra til auka turist attraktivitet. Bortsett frå situasjonar der lokale sterke straumar kan genererast, ved å stabilisere strandlinja og redusere bølgjeverknad, skapar groynes generelt òg tryggare strandmiljøer. Dette kan føra til ei meir behageleg og sikker oppleving for symjarar og familiar med barn, og dermed auke appellen til stranda til eit breiare spekter av turistar med positiv innverknad på den lokale økonomien.  

Bygging av kystarbeid for å redusere erosjon og forsvar mot hardt hav «i stand til å endre kysten» fell inn under vedlegg II til direktivet om miljøkonsekvensanalyse (EIA) (2014/52/EU): Medlemsstatane avgjer om prosjekter i vedlegg II bør gå gjennom ein framgangsmåte for miljørisikovurdering, anten i kvart enkelt tilfelle eller når det gjeld tersklar og kriterium. Dette kravet påverkar imidlertid ikkje vedlikehald og ombygging av desse verka.

Eit kvart infrastrukturprosjekt som kan få betydeleg innverknad på område som er verna i samsvar med Natura 2000-nettet (fugldirektivet og habitatdirektivet), skal gå gjennom ei «passande vurdering av områdets implikasjonar» for å fastslå om prosjektet vil ha negativ innverknad på områdets miljøintegritet.

EUs rammedirektiv for vatn krev «god miljøtilstand» for Europas vassførekomstar, herunder kystfarvatn. Kystforsvar kan endre dei hydromorfologiske eigenskapane til kystvatn, til dømes når det gjeld vasstraum, sedimentsamansetning og rørsle. Dette kan føre til ei forverring av den økologiske statusen. Eventuelle prosjekter som forventast å generera ovannemnde verknader, må oppfylle kriteria fastsett i artikkel 4 i direktivet. EUs flaumdirektiv (2007/60/EF) gjev eit juridisk rammeverk for flaumaksjonar og forsvar. Bygging og restaurering av kystforsvarsstrukturar kan vere ein del av tiltak under flaumrisikostyringsplanar. Direktivet om maritim arealplanlegging 2014 krev at det takast omsyn til samspelet mellom land og sjø, saman med maritime aktivitetar og tilpasning til klimaendringar. Groynes, moloar og kunstige rev systemer kan påverke desse land/sjø interaksjonar.

Groynes, moloar og kunstig rev s er ganske enkle, småskala intervensjonar, som er implementert på lokal skala (strekninga av ein co ein st i erosjon). Den enkle plasseringa av materialet på—staden kan ta kort tid (frå veker til månader). Men heile prosessen med å velje den beste løysinga, samle inn og analysere data om bølgjer, straum og sedimenttransport, riktig utforming av infrastrukturen og involvering av interessentar i ein delteke prosess krev absolutt meir tid (ca. 1 år). 

Når den er konstruert, kan den beskyttande funksjonen til moloar, groyner og kunstige rev oppretthaldast i mange år, og krev berre grunnleggjande overvåking og vedlikehald. Breakwaters har ei typisk design levetid på 30-50 år. Dette gjeld for dei fleste steinkonstruksjonar. Wooden groynes har ei levetid på ca 10-25 år; og groynes laga av gabions har ein lif etime på berre 1-5år.