Suma części – zwiększenie ambicji Zielonego Funduszu Klimatycznego

W 2010 r. strony Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu ustanowiły Zielony Fundusz Klimatyczny (GCF) z nadzieją, że stanie się on głównym światowym funduszem finansowania działań związanych ze zmianą klimatu w krajach rozwijających się. Poprzez ukierunkowane wsparcie finansowe GCF ma pomóc krajom w opracowaniu i wdrożeniu niskoemisyjnych strategii rozwoju odpornych na zmianę klimatu, które dotyczą przyczyn i skutków zmiany klimatu. Wielkość wkładu Funduszu Spójności w realizację celów związanych ze zmianą klimatu będzie w dużej mierze zależeć od sposobu alokacji jego zasobów. Rada GCF musi jednak teraz opracować bardziej szczegółowe przepisy w celu wdrożenia tych zasad i wytycznych za pośrednictwem formalnego systemu alokacji. W tym celu Rada GCF może korzystać z doświadczeń innych funduszy środowiskowych i rozwojowych, które oferują przydatne informacje na temat systemów alokacji funduszy. Światowy Instytut Zasobów (WRI) zbadał systemy alokacji 15 funduszy o różnych tematach, aby zrozumieć, w jaki sposób proces ich alokacji może wpłynąć na system alokacji GCF. Przeglądając dokumenty operacyjne tych 15 funduszy i przeprowadzając wywiady z pracownikami funduszu, WRI zidentyfikował dwa zasadnicze elementy wszystkich decyzji o przydziale środków: zdefiniowany proces decyzyjny oraz kryteria i wskaźniki wspierające podejmowanie decyzji.

Wyniki można również wykorzystać do opracowania podobnego funduszu w kontekście UE.