1.4 Auðkenning og öflun mannauðs og tækni

Magn mannauðs og tæknilegra úrræða, sem þörf er á til aðlögunar, eru mikilvægir þættir fyrir þá sem leitast við að hefja aðlögunaraðgerðir í borg. Skýr skilningur á þessum kröfum er mikilvægur til að tryggja háttsettan stuðning frá þeim sem taka ákvarðanir.

Hvert aðlögunarferli er einstakt og mismunandi stjórnunar- og stofnanafyrirkomulag er mögulegt, hver hefur mismunandi kröfur um tilföng.Að því er varðar mannauð, eru val á bilinu frá lágum kostnaði, ein manneskja leiða samræmingu á núverandi atvinnugreinastarfsemi til að koma á fót sérstakri aðlögunardeild sem hefur umsjón með og samræmir ferli sem felur í sér ítarlegt áhættumat, þátttöku hagsmunaaðila og þátttöku, auk ítarlegrar aðlögunaraðgerða áætlanagerðar, framkvæmdar og eftirlits.

Valið ætti að miðast við umfang áhættuskuldbindingar og varnarleysi þéttbýlissvæðisins gagnvart áhættu vegna loftslagsbreytinga, stærð íbúafjölda þess og eignum sem eru í hættu, svið viðkvæmra geira og núverandi stofnanauppsetningar.

Í tengslum við takmarkaðar fjárhagsáætlanir fela mismunandi leiðir til að draga úr þörf fyrir auðlindir meðal annars:

• Byggja á starfsemi sem þegar á sér stað og skiptir máli fyrir aðlögun, þ.e. að samþætta aðlögun að fyrirliggjandi áætlunum og stefnum (sjá skref 5.3),
• Taka þátt í stuðningsnetum og framtaksverkefnum, svo sem sáttmála borgarstjóra (sjá skref 1.8);
• Aðgangur að ýmsum fjármögnunarleiðum (sjá skref 1.5);
• Samstarf við einkageirann (sjá skref 1.6),
• Samstarf við háskóla og rannsóknarverkefni (sjá Skref 1.6);
• Samræming við önnur ferli, s.s. innleiðingu sjálfbærniáætlunar (sjá skref 2.6).

Skipti á reynslu og tilfellarannsóknum frá öðrum þéttbýlissvæðum sem hafa hafið aðlögunarferli geta verið gagnleg til að skilja auðlindaþörfina. Sjá skref 3.2 til að finna dæmi um góðar aðlögunarvenjur.