Exclusion of liability

This translation is generated by eTranslation, a machine translation tool provided by the European Commission.

Website experience degraded
We are currently facing a technical issue with the website which affects the display of data. The full functionality will be restored as soon as possible. We appreciate your understanding. If you have any questions or issues, please contact EEA Helpdesk (helpdesk@eea.europa.eu).

Adaptacja w górach karpackich

 

Działania dostosowawcze

Działania adaptacyjne mają na celu dostosowanie systemów naturalnych lub ludzkich w odpowiedzi na rzeczywiste lub oczekiwane bodźce klimatyczne lub ich skutki. Zazwyczaj odnoszą się one do konkretnego sektora wpływu na klimat lub przystosowania się do zmiany klimatu. Planowanie działań adaptacyjnych odbywa się w Karpatach, które są szczególnie narażone na skutki zmiany klimatu.

 

 

 

Przyszłość niedoskonała: Zmiana klimatu i przystosowanie się do zmiany klimatu wKarpatach” podsumowuje kluczowe działania w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu w wrażliwych sektorach regionu: zasoby wodne, lasy, tereny podmokłe, użytki zielone, rolnictwo i turystyka. Przyjmując strategiczny program przystosowania się do zmiany klimatu w regionie Karpat, Konferencja Stron (COP) wzywa umawiające się strony, władze lokalne i regionalne oraz inne zainteresowane strony zaangażowane w zarządzanie regionem karpackim i jego rozwój do opracowania strategii politycznych i opracowania strategii w celu dostosowania się do skutków zmiany klimatu i złagodzenia jej negatywnych skutków. Celem programu jest wspieranie państw członkowskich konwencji karpackiej, władz lokalnych i regionalnych oraz innych zainteresowanych stron zaangażowanych w zarządzanie regionem karpackim w celu sformułowania reakcji na zmiany klimatu jako sposobu zapewnienia zrównoważonego rozwoju w regionie. Porządek obrad był omawiany na spotkaniach i warsztatach z przedstawicielami krajów i obserwatorami Konwencji Karpackiej oraz innymi zainteresowanymi stronami. Został on zatwierdzony na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji Karpackiej (COP4) w dniach 23–26 września 2014 r. Podsumowując, stwierdzono w nim, że powiązanie różnych polityk w zakresie ochrony przyrody, gospodarowania wodami w dorzeczu i zrównoważonego rolnictwa mogłoby znacznie wzmocnić region karpacki i jego odporność na zmianę klimatu. Wartość dodana zacieśnionej współpracy transnarodowej i wspólnych działań jest szczególnie ważna przy planowaniu przystosowania się do zmiany klimatu, ponieważ wiele przewidywanych skutków zmian klimatu, takich jak sezonowe zmiany temperatury i opadów, będzie miało miejsce na rozległych obszarach geograficznych, dotykając jednocześnie kilka krajów. 

Uwzględnianie kwestii przystosowania się do zmiany klimatu w innych sektorach polityki

Środki dostosowawcze do zasobów wodnych

Jednym z najbardziej skutecznych środków dostosowawczych przeciwko połączonemu zagrożeniu suszami i powodziami w Karpatach jest lokalne magazynowanie wody.Zdolność magazynowania można zwiększyć poprzez blokowanie (starych) kanałów odwadniających, które były wykopywane w przeszłości, ale często nie służą już żadnemu celowi. Eliminacja sieci drogowych może również sprzyjać magazynowaniu, zwłaszcza w Karpatach Wschodnich. Jednak wyeliminowanie dróg wymaga dostosowania użytkowania gruntów. Działania wymagające częstego transportu (np. produkcja siana) muszą być zastąpione zastosowaniami wolnymi od transportu, takimi jak wypas lub ochrona przyrody. (Re)tworzenie terenów podmokłych i stawów zwiększa pojemność magazynową i pozwala na zbieranie wody deszczowej. Pomocne są również środki strukturalne, takie jak budowa zapór, zbiorników wodnych i zbiorników podpowierzchniowych. Należy jednak starannie zaplanować budowę zapory, aby nie uszkodzić ekosystemów rzecznych.Przechowywanie wody podpowierzchniowej można zwiększyć poprzez ochronę i odbudowę naturalnych użytków zielonych, dzięki czemu więcej wody deszczowej może przeniknąć do głębszych warstw gleby. Ten środek użytkowania gruntów jest szczególnie zalecany dla systemów krasowych w regionie Karpat, gdzie użytki zielone są podstawowymi źródłami zaopatrzenia w wodę dla podpowierzchniowych zasobów wodnych.

Środki dostosowawcze dla lasów i leśnictwa

Kraje Karpat mają ograniczone możliwości podejmowania środków mających na celu pomoc lasom i leśnictwu w przystosowaniu się do zmiany klimatu. Żaden z nich nie odniósł się jeszcze bezpośrednio do zmian klimatu w swoich przepisach dotyczących leśnictwa (choć kwestia ta jest zazwyczaj uwzględniana w strategiach krajowych). Zdolności adaptacyjne są znacznie niższe w rumuńskiej i serbskiej części regionu Karpat w porównaniu z Karpatami Zachodnimi. Dostosowanie powinno być ukierunkowane na praktyczną gospodarkę leśną i prawodawstwo oraz zapewnienie, że ocena ryzyka jest uwzględniana w planowaniu i zarządzaniu lasami. Staje się to coraz ważniejsze i istnieje potrzeba zmiany tradycyjnego zarządzania zorientowanego na produkcję drewna w kierunku adaptacyjnego zarządzania reagującego na ryzyko. Adaptacyjna gospodarka leśna wykorzystuje takie koncepcje jak lasy o stałym pokryciu lasów i lasy bliskie naturze w celu zwiększenia zdolności adaptacyjnych lasów i zmniejszenia przewidywanego ryzyka. Zwiększa odsetek gatunków tolerujących suszę, głównie dębów, oraz zmniejsza odsetek wrażliwych drzew iglastych wymagających wody i buku na niższych wysokościach. Należy promować zmiany w składzie gatunków drzew wspomagające tolerancję lasów na suszę. Jednocześnie należy znacznie zmniejszyć odsetek wrażliwych lasów świerkowych Norwegii. Istniejące drzewostany leśne mogą stać się bardziej odporne poprzez zwiększenie liczby gatunków znajdujących się na stoisku, zwiększając w ten sposób różnorodność biologiczną i rozmieszczanie gatunków rodzimych. Kolejnym ważnym kierunkiem działań jest konsolidacja i harmonizacja systemów monitorowania lasów w celu dostarczenia informacji wspierających adaptacyjną gospodarkę leśną. Obejmuje to monitorowanie inwazyjnych szkodników i chorób występujących ponad granicami państw. Ponieważ zwiększona susza zwiększy ryzyko pożarów lasów, zapobieganie pożarom lasów jest ważnym środkiem dostosowawczym.Na skalę krajobrazu należy stworzyć świadomość niezbędnej roli lasów w zintegrowanej gospodarce działem wodnym, w szczególności w zakresie różnorodności biologicznej, regulacji wody i kontroli erozji. Polityka na poziomie krajobrazu jest wymagana, aby uniknąć fragmentacji lasów i utrzymać łączność większych obszarów leśnych w celu wsparcia naturalnej migracji gatunków i przepływów genowych.

Środki dostosowawcze dla terenów podmokłych

Strategie adaptacyjne dla terenów podmokłych są ściśle powiązane ze środkami mającymi na celu zwiększenie odporności systemów hydrologicznych. Obejmuje to wykorzystywanie terenów podmokłych o większej wysokości do zatrzymywania wody i zapobiegania szczytowym zrzutom, poszerzenie obszarów zalewowych, dzięki czemu mogą one przechowywać i odprowadzać więcej wody i (od)tworzyć tereny podmokłe do uzupełniania wód gruntowych. Ochrona terenów podmokłych musi być zintegrowana z praktykami kontroli przeciwpowodziowej i programami wsparcia mającymi na celu odbudowę terenów podmokłych i torfowisk, rekultywację terenów zalewowych i tworzenie nowych terenów podmokłych i jezior.W miejscach, w których odbudowa terenów podmokłych jest trudna, wysoce zaleca się zmniejszenie zewnętrznych presji nieklimatycznych, takich jak zmiana użytkowania gruntów i zanieczyszczenie. Poprawa łączności między obszarami podmokłymi a jednolitymi częściami wód może pomóc gatunkom w przemieszczaniu się, a także zachować różnorodność siedlisk i różnorodność biologiczną, co może zapewnić różnorodność genetyczną w celu udanej adaptacji. Ponieważ informacje na temat terenów podmokłych są ograniczone, priorytetowym działaniem jest również monitorowanie stanu wód i ekosystemów wodnych.

Środki dostosowawcze w odniesieniu do użytków zielonych

Rozumie sięszeroką gamę zarządzanych typów siedlisk zielnych, wszystkie charakteryzują się krótką roślinnością traw i ziół. Wartość ekologiczna użytków zielonych zależy od rolnictwa o niskich nakładach, takiego jak produkcja siana i wypas, a następnie środki dostosowawcze opierają się na wspieraniu rolników w utrzymaniu tej działalności rolniczej o niskim nakładzie. Zmiana klimatu prowadzi do zmian w dostępności wody, a wzrost lub skrócenie sezonu wegetacyjnego prowadzą do zmian w strukturze roślinności i utraty różnorodności biologicznej. Zasadniczo można określić następujące środki dostosowawcze: (Środki te należy rozpatrywać w połączeniu ze środkami zaproponowanymi w dziedzinie rolnictwa)

  • Wdrożenie środków rolnośrodowiskowych i planów zarządzania siecią Natura 2000;
  • Dywersyfikacja możliwości gospodarczych poprzez produkcję lokalnych produktów przyjaznych środowisku naturalnemu;
  • Dostosuj zarządzanie poprzez wypas i koszenie oraz unikaj porzucania, ściółki i nawożenia.

Dostosowanie zarządzania użytkami zielonymi może odbywać się na przykład poprzez opóźnione daty koszenia lub mniejszą intensywność wypasu. Ponieważ zmiany te mają wpływ na dochody rolników, rolnik musi otrzymać rekompensatę za pomocą środków rolnośrodowiskowych. Można to osiągnąć poprzez wyznaczenie typów siedlisk użytków zielonych jako obszaru chronionego na mocy dyrektywy siedliskowej UE lub poprzez wspieranie rolników w ramach programów rolnośrodowiskowych. Środki przystosowawcze mające na celu zapobieganie utracie szczególnego krajobrazu i różnorodności biologicznej półnaturalnych użytków zielonych w Karpatach są nierozerwalnie związane z proponowanymi środkami dostosowawczymi dla rolnictwa, ponieważ ich istnienie zależy od tradycyjnych praktyk rolniczych. Wyznaczenie tych użytków zielonych jako obszaru chronionego jest kolejnym środkiem dostosowawczym, ponieważ może pomóc w zabezpieczeniu zarządzania. Ważnymi środkami adaptacyjnymi są również monitorowanie rozmieszczenia gatunków i zwalczanie gatunków inwazyjnych.

Środki dostosowawcze dla rolnictwa

Dla drobnych rolników potencjalne warianty adaptacyjne mogą obejmować zmiany dat siewu i odmian upraw, ulepszone systemy zarządzania wodą i nawadniania, dostosowane odżywianie roślin, praktyki ochrony i uprawy. Aby osiągnąć szerszy cel zrównoważonego rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w zmieniającym się klimacie, polityka powinna wspierać rolników, którzy chcą się dostosować. Obecny model rynku gospodarczego pozostawia w niekorzystnej sytuacji tradycyjne gospodarstwa na małą skalę, typowe dla regionu karpackiego. Działalność rolnicza, taka jak wypas na użytkach zielonych na dużych wysokościach, nie jest już możliwa z ekonomicznego punktu widzenia. Rolnicy potrzebują wsparcia technicznego i finansowego, na przykład za pomocą środków rolnośrodowiskowych, aby utrzymać swoją działalność i uniknąć sytuacji, w której użytki zielone stają się lasami. Biorąc pod uwagę rozwój sytuacji w regionie karpackim (w tym porzucanie gruntów, nadmierne wypasanie, starzenie się ludności i ograniczone budżety na działania rządowe), konieczne jest promowanie terenów wiejskich jako atrakcyjnego miejsca do życia, pracy i prowadzenia działalności gospodarczej. wprowadzenie środków rolnośrodowiskowych (zob. również użytki zielone); dodatkowe środki ułatwiające, poprawę umiejętności i przedsiębiorczości, przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu na poziomie gospodarstw rolnych lub lokalnych (w odniesieniu do konkretnych produktów lokalnych) oraz lepszy dostęp do rynków. Środki dostosowawcze muszą być ukierunkowane zarówno na czynniki klimatyczne, jak i inne niż klimatyczne, ponieważ oba te czynniki mają istotny wzajemnie powiązany wpływ na użytki zielone. Środki dostosowawcze mogą być skuteczne tylko wtedy, gdy wzmacniają również odporność społeczno-gospodarczą społeczności żyjących po wsi i dążą do osiągnięcia rentownej gospodarki wiejskiej.

Środki dostosowawcze dla turystyki

W wielu miejscach potencjał rozwoju sektora turystycznego jest niedostatecznie wykorzystany i brakuje odporności, aby poradzić sobie ze zmianami lub wykorzystać istniejące możliwości. W świetle przystosowania się do zmiany klimatu zaleca się oparcie rozwoju turystyki na specyficznym pięknie przyrodniczym i kulturze Karpat, ograniczając jednocześnie rozwój turystyki masowej. Oznacza to, że rozwój turystyki powinien zostać włączony do szerszego planowania w celu dalszej dywersyfikacji ośrodków i rynków oraz promowania zrównoważonego rozwoju. Konkretne działania obejmują promowanie całorocznych, odpornych miejsc oferujących dobre zakwaterowanie (np. hotele wellness i konferencyjne), wspieranie przyjaznych dla klimatu projektów sportów zimowych (np. alternatywne projektowanie stoków narciarskich) oraz rozwój ekoturystyki, turystyki zdrowotnej i turystyki aktywnej (takiej jak jazda na rowerze i turystyka piesza). Ponadto proponuje się środki wspierające rozwój sieci informacji turystycznej w regionie obejmujących zakwaterowanie, dostawców i organizacje turystyczne. Sieci te zapewniłyby aktualne informacje i ostrzeżenia o warunkach istotnych dla turystyki (pogoda, głębokość śniegu, zagrożenia, warunki drogowe i drogowe itp.).


 

 

Portale informacyjne

Relevant tile

Studia przypadków

Relevant tile