Δημιουργία και αποκατάσταση παρόχθιων προσκρουστήρων

Η εφαρμογή των παρόχθιων ζωνών ανάσχεσης απαιτείτη συμμετοχή διαφόρων παραγόντων (διαχειριστές ποταμών, γεωργοί κ.λπ.) οι οποίοι θα πρέπει να συμμετέχουν ώστε να καταστεί εφικτήη υιοθέτηση τηςεπιλογήςπροσαρμογής. Η επιλογή είναι συνήθως καλά αποδεκτή από το κοινό λόγω των θετικών επιπτώσεών τηςστο τοπίο και των πολλαπλών οφελών που παρέχει. Οι τοπικές αρχές που συμμετέχουνσεπεριβαλλοντικά προγράμματα και γεωργικές εκτάσεις υψηλής φυσικής αξίας μπορούν να βοηθήσουν στην επιτόπια εφαρμογή.

Η επιτυχία των φυτικών ζωνών ανάσχεσης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από χαρακτηριστικά όπως το πλάτος ζώνης απομόνωσης, η κλίση των παρακείμενων αγρών, ο τύπος και η ποικιλία του εδάφους και η πυκνότητα της βλάστησης. Μικρές προσωρινές αρνητικές παρενέργειες κατά τη φύτευση της βλάστησης και των σχετικών εργασιών κατά μήκος του υδατικού συστήματος αντισταθμίζονται σε μεγάλο βαθμό, αλλά μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα, εάν η επιλογή είναι προσεκτικά σχεδιασμένη και σχεδιασμένη. 

Οι επιπτώσεις του μετριασμού τωνπλημμυρών και της ξηρασίας θα μπορούσαν να μεταβληθούν, ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες και την ποιότητα του σχεδιασμού και της εφαρμογής. Τα δασικά αποθέματα δημιουργούν ξυλώδη συντρίμμια που επηρεάζουν περισσότερο τη μορφολογία των ρευμάτων. Το μέγεθος των δέντρων και των θάμνων, η ηλικία και η πυκνότητα είναι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στην αποτελεσματικότητα του ελέγχου των πλημμυρών, της κατακράτησης νερού και των ικανοτήτων διήθησης. Οι φυτικές λωρίδες που φυτεύονται με αυτόχθονα είδη μπορούν επίσης να συμβάλουν στην τοπική βιοποικιλότητα μακροπρόθεσμα. Όταν φυτεύονται μη αυτόχθονα είδη, ενδέχεται να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των αποθεμάτων ασφαλείας ή να βλάψουν ενδεχομένως τα εγγενώς εγκατεστημένα οικοσυστήματα στην περιοχή.  Πράγματι, η επιλογή της κατάλληλης βλάστησης πρέπει να αξιολογηθεί προσεκτικά ώστε να εξασφαλιστεί υψηλή ικανότητα διατήρησης του εδάφους και των υδάτων και να συμβάλει στην τοπική βιοποικιλότητα. Θα πρέπει επίσης να εξεταστεί η ανάγκη τακτικής διατήρησης της βλάστησης ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι προσπάθειες που απαιτούνται για τη διατήρησή της μακροπρόθεσμα.

Υπάρχουν επίσης διάφοροι κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες που μπορούν να περιορίσουν την υιοθέτηση παρόχθιων ρυθμιστικών αποθεμάτων, όπως: έλλειψη προγραμμάτων παροχής κινήτρων, ανεπαρκώς καθορισμένοι στόχοι, έλλειψη συντήρησης και αντίθεση από τους ιδιοκτήτες γης.

Το συνολικό κόστος των παρόχθιων ζωνών ανάσχεσης περιλαμβάνει το κόστος σχεδιασμού, το κόστος φύτευσης (δέντρα, θάμνοι, τοπική βλάστηση), το κόστος της γης και/ή των απολεσθέντων εσόδων από την αντικατάσταση των γεωργικών εκμεταλλεύσεων/περιοχών βοσκής, καθώς και το κόστος των εργασιών συντήρησης. Οι δαπάνες αυτές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τη θέση και το μέγεθος της ζώνης ανάσχεσης, αλλά φαίνεται ότι είναι σε μεγάλο βαθμό ισορροπημένες με τα μακροπρόθεσμα οφέλη.

Τα παρόχθια αποθέματα ασφαλείας παρέχουν πολλαπλά οφέλη για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή, όπως η δημιουργία μικροκλίματος, ο μετριασμός των πλημμυρών και της ξηρασίας. Επιπλέον, λειτουργώντας ως διάδρομος βιοποικιλότητας και βελτιώνοντας την ποιότητα των τοπικών υδάτων μέσω της διήθησης θρεπτικών ουσιών και ρύπων, οι παρόχθιοι ρυθμιστές αποτελούν σημαντικά χαρακτηριστικά για τη διατήρηση και την αποκατάσταση του τοπίου. Οι ζώνες ανάσχεσης μπορούν επίσης να μειώσουν το κόστος λίπανσης λόγω της μείωσης της απορροής θρεπτικών στοιχείων και μπορεί να μειώσουν τη συχνότητα αποκατάστασης των όχθες ποταμών λόγω της μείωσης των πλημμυρών και της διάβρωσης. 

Επιπλέον, η πολυετής βλάστηση, όπως τα δέντρα, είναι ιδιαίτερα επωφελής για τη μακροπρόθεσμη δέσμευση του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, καθιστώντας επίσης τα παρόχθια αποθέματα ασφαλείας ένα πιθανό εργαλείο για την περαιτέρω πρόοδο προς τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής.

Η ΚΓΠ απαιτεί από τους γεωργούς να προστατεύουν και να διαχειρίζονται τα ύδατα μέσω της δημιουργίας ζωνών ανάσχεσης κατά μήκος των υδάτινων ρευμάτων, τη διαχείριση των υδάτων για άρδευση και την προστασία των υπόγειων υδάτων από τη ρύπανση. Σύμφωνα με τη νέα πρόταση της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής για την περίοδο 2023-2027, οι γεωργοί πρέπει να συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις οικολογικού προσανατολισμού προκειμένου να είναι επιλέξιμοι για στήριξη, και αυτό περιλαμβάνει ζώνες ανάσχεσης κατά μήκος ποταμών πλάτους τουλάχιστον 3 μέτρων που είναι απαλλαγμένες από φυτοφάρμακα και λιπάσματα. Ωστόσο, έως ότου τεθούν σε εφαρμογή οι νέες μεταρρυθμίσεις της ΚΓΠ, δεν υπάρχει κοινός ορισμός του μεγέθους ή της περιοχής ανάσχεσης και οι κυβερνήσεις μπορούν να κάνουν τους δικούς τους ορισμούς των ζωνών ανάσχεσης. Στο πλαίσιο του προγράμματος αγροτικής ανάπτυξης παρέχονται πληρωμές για την επέκταση των εν λόγω ζωνών προστασίας. Αυτό μπορεί επίσης να περιλαμβάνει περισσότερες δασικές ζώνες.

Η επιλογή προσαρμογής του παρόχθιου ρυθμιστικού διαλύματος συνδέεται επίσης με τηνοδηγία πλαίσιο τηςΕΕ για τα ύδατα,η οποία απαιτεί από κάθε λεκάνη απορροής ποταμού να υποβάλλει ανά εξαετία σχέδιο διαχείρισης για την προστασία των υδάτινων πόρων από τις ανθρώπινες πιέσεις, συμπεριλαμβανομένων των γεωργικών απορροών, για την επίτευξη καλής οικολογικής κατάστασης. 

Θα μπορούσαν να χρειαστούν10-15 έτη για την ανάπτυξη ενός πλήρως ώριμου παρόχθιου αποθέματος ασφαλείας που θα περιλαμβάνει τα δέντρα και τα οφέλη της σκίασης, καθώς και για τη δημιουργία ενός διαδρόμου βιοποικιλότητας. Ωστόσο, εντός ενός έτους, θα μπορούσαν να φυτευτούν θάμνοι και τοπική βλάστηση, οι οποίοι ήδη αρχίζουν να παρουσιάζουν τις πρώτες θετικές επιπτώσεις τους όσον αφορά τη μείωση της διάβρωσης και τη διήθηση των ρύπων. Η παρακολούθηση και η συντήρηση της περιοχής θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο προσεκτικής διαχείρισης, ιδίως κατά τη διάρκεια των πρώτων 5 ετών, μειώνοντας τις προσπάθειες διαχείρισης μεταξύ 5-10 ετών μετά την εγκατάσταση ρυθμιστικού διαλύματος, μόλις καταστεί πιο ώριμη και λιγότερο ευάλωτη στις τοπικές περιβαλλοντικές πιέσεις. 

Ο αναμενόμενος χρόνος ζωής υπερβαίνει τα 25 έτη εάν τα μέτρα είναι καλά καθιερωμένα κατά τα πρώτα έτη εφαρμογής, με το μεγαλύτερο μέρος της διατήρησης κατά τα πρώτα 5-10 έτη.