3.1 Búa til skrá yfir viðeigandi aðlögunarvalkosti

Þéttbýlissvæði eru miðstöð fyrir mannlega starfsemi og eru oft fyrir áhrifum af ýmsum hættum vegna loftslagsbreytinga samtímis. Þess vegna þurfa aðlögunarráðstafanir að ná yfir margs konar málefni, þ.m.t. tæknileg, upplýsingafræðileg, skipulagsleg, atferlisleg, vistkerfistengd og félagshagfræðileg á ýmsum stjórnunar- og stjórnunarsviðum, sem og þvert á atvinnugreinar. Þróun skrár yfir ráðstafanir felur í sér kerfisbundna söfnun mögulegra aðlögunarvalkosta fyrir hið tiltekna þéttbýlissamhengi sem nota má við síðari mats- og valferli.

Þegar tekin er saman skrá yfir aðlögunarmöguleika til umfjöllunar þarf að íhuga heildarstefnu og markmið aðlögunaráætlana í sveitarfélaginu. Almennt er stefnt að einum eða fleiri af eftirfarandi valkostum:

• Samþykkja áhrif loftslagsbreytinga og bera tap sem stafar af áhættu (t.d. stjórnun á hörfa frá hækkun sjávarborðs),
• Jafna tap með því að deila eða dreifa áhættu eða tapi (t.d. með vátryggingum),
• Forðast eða draga úr váhrifum og/eða varnarleysi gagnvart loftslagsáhættu (t.d. með skipulagi landnotkunar, byggingu nýrra flóðavarna eða breyttrar hegðunar, staðsetningar eða starfsemi),
• Nýta ný tækifæri (t.d. með því að taka þátt í nýrri starfsemi eða með breyttum starfsvenjum til að nýta sér breytt veðurfarsskilyrði).

Önnur leið til að íhuga aðlögunarmöguleika er að hugsa um tegundir aðgerða sem hægt er að grípa til. Þetta kann að vera:

1. "Mjúkar" aðlögunarráðstafanir, þ.m.t. eftirfarandi gerðir:

• Stjórnun (t.d. að kynna sveigjanlega vinnu við hitabylgjur),
• Stefnumótandi (t.d. þóknun nýrra bygginga með loftslagsþolinni hönnun sem hluti af áætlun um þéttbýlisskipulag)
• Tímabundin (t.d. notkun skyggingar til að draga úr sólarvarmahækkunum)

2. Tæknileg/„grá“(t.d. endurnýjuð bygging, auka efnislegar flóðvarnir, auka afkastagetu skólpkerfa),

3. Vistfræðilegt/„grænt“(t.d. að innleiða eða stækka græn grunnvirki fyrir afrennslisstjórnun vatns eða örloftslag).

Sveitarfélög geta einnig valið að leggja áherslu á að auka "aðlögunargetu" sem felur í sér að þróa getu fólks, stjórnvalda og geira til að bregðast með skilvirkum hætti við loftslagsbreytingum. Þetta felur í sér aðgerðir á eftirfarandi sviðum:

• að fá aðgang að rannsóknarniðurstöðum eða taka þátt í rannsóknarverkefnum,
• rannsóknir á fyrirtækjum,
• vöktun gagna og viðeigandi upplýsingalinda,
• efla vitund með menntun, miðla reynslu og þjálfunarverkefnum, og
• búa til stuðnings stofnanaramma, t.d. með því að:
  • breytingar á stöðlum,
  • breytingar á löggjöf;
  • koma á fót staðbundnu fjármögnunarfyrirkomulagi,
  • að veita leiðbeiningar um góðar starfsvenjur, og
  • þróa viðeigandi stefnur, áætlanir og áætlanir.

Þegar ráðstafanir eru teknar saman skal huga að:

• að velja ráðstafanir sem bregðast við veikleika sem greindir hafa verið,
• einnig óhefðbundnar og nýstárlegar lausnir (að gera viðskipti eins og venjulega hamlar aðlögun);
• að tryggja góða blöndu mismunandi valkosta (t.d. tæknilega — ekki tæknilega);
• að setja langtímamarkmið yfir skammtíma pólitíska hagsmuni, og
• til að auðvelda frekari umræður og betri samskipti við stjórnmálamenn og hagsmunaaðila er mælt með því að aðlögunarvalkostum sé lýst í staðreyndablöðum eftir sameiginlegu skipulagi eins og lýst er í skrefi 4.1.

Hægt er að sækja aðlögunarmöguleika úr heimildum og gagnasöfnum vísindasérfræðinga og tækniráðgjafa, sem samstarfsmenn frá öðrum deildum og stjórnvöldum, fulltrúum annarra sveitarfélaga eða fá frá öðrum aðilum með þátttöku hagsmunaaðila. Á undanförnum árum hafa verið þróaðar nokkrar skrár yfir aðlögunarmöguleika af vísindamönnum, borgarnetum, lands- eða svæðisyfirvöldum eða samtökum hagsmunaaðila (sjá tengd úrræði hér á eftir). Þessar skrár skulu liggja til grundvallar vali á valkostum sem falla innan tiltekins þéttbýlisumhverfis og skilgreindra aðlögunarmarkmiða. Leiðbeiningarí þrepi 3.2 um heimildir dæmum og tilvik um aðlögunaraðgerðir sem þegar hafa verið framkvæmdar á þéttbýlissvæðum.

Það þarf einnig að viðurkenna að aðlögun krefst ekki alltaf alveg nýrra aðgerða. Aðlögun felur oft í sér að íhuga og aðlaga starfsemi sem væri nauðsynleg fyrir sjálfbæra þróun borgarinnar í öllum tilvikum, eða að samþætta aðlögun að núverandi eða nýrri löggjöf, viðmiðum og áætlunum (t.d. áætlunum um stjórnun flóða samkvæmt tilskipun ESB um flóðahættu). Mörg verkfæri eru nú þegar tiltæk fyrir borgir til að aðlagast t.d. valkostum sem nýta núverandi starf við að draga úr hættu á stóráföllum eða núverandi fyrirkomulag og áætlanir um stjórnun auðlinda og grunnvirkja (sjá einnig Skref 2.6).