Restaurering av kystvåtmark

Kystnære våtmarker (tidvassmyrer, eller salt-marshes) er saltvatn og brakkvatn våtmarker som ligg i kystområde. Kystvåtmarker omfattar òg havområde der djupna ved lågvatn ikkje overstig seks meter (Ramsarkonvensjonen). Dei inkluderer grunne vassøkosystemer permanent eller periodisk overfløymde og tidvassshabitater. 

Restaurering av kystnære våtmarker blir i aukande grad betrakta som eit tiltak for tilpasning. Restaurering av våtmark refererer til rehabilitering av tidlegare eksisterande eller skadat våtmark eller omdanning av våtmark som tidlegare vart re-appropriated. På enkelte stader (sjå til dømes Schedlt Estuary case study), brukast kystnære våtmarker til å absorbere stormflodvatn og dempe flaum. Kystnære våtmarker gjev naturleg forsvar mot oversvømmingar og stormflod. Dei spreier bølgjeenergi og reduserer erosjon ved å bidra til å stabilisere sedimenter på land. Deira andre store fordel er å bevare viktige habitater og forbetre biologisk mangfald. 

Våtmarksrestaurering har som mål å gjenopprette naturlege funksjonar av våtmarker som har vorte forringa av naturlege prosessar og menneskelege aktivitetar, og som òg er truga av havnivåstiging. 

Måtar å gjenopprette kystnære våtmarker inkluderer: 

• Restaurering av geomorfologiske strukturar (saltmyrer, mudderflater), ved å legge til sedimenter for å heve land over gjennomsnittleg vasstand og tillate våtmarksplantar å kolonisere, eller for å kontrastere erosjonsprosessar som er nedbrytande våtmarksområde. 
• Avlede vassvegar, mudre sedimenter og oppretthalde naturlege kanalar for å tillate vatn som strøymer i ein gunstig bane. 

• R ewetting av kystnære våtmarker som tidlegare hadde vorte drenert for å få land for menneskelege aktivitetar. Dette alternativet omfattar òg «administrert omstilling» og «depolderisering»: Desse tiltaka tek sikte på å setje tilbake linja med hardt flaumforsvar til ei ny linje, lenger inn i landet og/eller på stigande grunn for å gjenskape tidvassshabitater mellom det gamle og det nye forsvaret. Våtmarka vil fungera som ein buffersone der stormflod vil bli dempa. Depolderisering refererer til å returnere vunne tilbake eller drenert land (ein "polder" på nederlandsk) til sjøen. Forvalta omstilling kan innebera medvite brot eller fullstendig fjerning av eit kystforsvar som ei dike, eller flytting av forsvar lenger inn i landet. Til dømes, i Hedwige-Prosper polder projec t i Scheldt-elvemunningen (Belgia og Nederland), vert ytre diker fjerna for å slå vunne tilbake land til våtmarker, medan innlandet dikast vert styrkt. 
• S mall-skala tiltak for å redusere menneskeleg press på våtmarker og forbetre habitat og landskapskvalitet. Dei kan omfatta rodiing av tre, endringar i arealbruk og i landbrukspraksis som forbetrar habitat og landskapskvalitet. 

For langsiktig suksess er det viktig å involvere lokalsamfunn, miljøgrupper, etatar, bedrifter og interesserte personar i planleggingsprosessen, samt i overvåking og rapportering av framdrifta og suksessen til prosjektet. Interessenters engasjement kan bidra til å dempe konfliktar for arealbruk, som r estoring ei kystlinje til eit naturleg våtmarksområde kan innebera tap av eigedomar, arealbruk endring eller blokkere tilgangen til kysten. Restaureringa av kystnære våtmarksområde kan vere ein del av forvaltningsplanen for Natura 2000-området (som er særleg utpeikt for å beskytte kjerneområde for ei undergruppe av artar eller naturtypar oppført i habitatdirektiva).   For å kvalifisere som eit beskytta område av Natura 2000-rammeverket, krev planlegging ein interessentdeltakingsprosess. Forvalta omstilling eller trerydding eller tilpasning av dyrking vil sannsynlegvis krevje konsultasjon med bebuarar og grunneigarar som bur i eller i nærleiken av området for å bli overfløymd. Der vunne tilbake land returnerast til våtmarker gjennom leiingsjustering, vil dette påverke alle innbyggjarar og økonomiske aktivitetar på staden og kunne føre til motstand. F eller døme, Hedwige-Prosper polder-prosjektet på grensa mellom Belgia og Nederland så protestar frå bønder og lokale innbyggjarar. 

Intervensjonar som inkluderer restaurering av kystnære våtmarker og klarte omstilling generelt kan bidra til å møte flere mål, favoriserer suksessen til slike tiltak. Dei gjenskapar viktige tidvassshabitater. Dei kan potensielt inkludere dei som spelar ein verdifull rolle (sjukepleie, gyting eller fôring område) for artar av kommersiell interesse. I tillegg til å bevare biologisk mangfald, kan restaurerte våtmarker eller nye våtmarker brukast til rekreasjon og økoturisme. Desse økosystema fungerer som feller for næringsstoff og forureiningar, og reduserer eutrofiering og forureining av kystvatn. Intertidal og nedsenka vegetasjon (sjøgress) fungerer òg som karbonbindande habitatar, med viktige fordelar for reduksjon. 

Hovudproblemet med å implementere styrt omstilling inneber endring av arealbruk og krev høg koordinering på ulike styringsnivå. Det kan føra til flytting av bygningar og aktivitetar, eventuelt til høge kostnadar (inkludert ekspropriasjon).  Dette kan òg bety tap av land som brukast til rekreasjon og landbruk. Mogleg mjuk gjørme-liknande jord kan opprettast, noko som kan bli ein drukningsfare viss for nærliggjande menneskebesøkte område. Desse prosjekta krev sanntidsovervåking for å handtere kritiske fasar av vassfordeling, sediment og økosystemdynamikk. Mangel på riktig overvåking og ikkje tilstrekkeleg intervensjonsplanlegging, saman med den stadig skiftande naturen til desse økosystema, gjer det vanskeleg å få føreseielege langsiktige resultatar. Kostnader kan òg vera ein avgrensande faktor, sidan større prosjekter kan krevja betydelege investeringar. 

Innkjøp av landet som skal oversvømmast er vanlegvis den viktigaste kostnaden i tilfelle styrt omstilling. Flytting av infrastruktur eller aktivitetar kan òg vere naudsynt og kan vere svært kostbart, avhengig av den lokale situasjonen. Dei totale kostnadene for eit integrert prosjekt kan omfatte logistikk, planlegging og gjennomføring av omlegging av vatn, heving eller senking av kystbotn, deponering av nytt substrat, samt planting og oppretting av nytt habitat. For restaurering av eksisterande våtmark er indirekte kostnader generelt lågare, då kjøp av land ikkje er naudsynt. Kostnadane kan imidlertid auke dersom naudsynte sedimenter ikkje er lett tilgjengelege.  Desse økosystema er i stadig endring og må forvaltast for å pr eventing erosjon og oppretthalde dei restaurerte områda. Derfor krev overvåking av desse prosjekta og vedlikehald av våtmarkenes funksjonalitet betydelege og langsiktige budsjettplanar. Omvendt har feilaktige vedlikehaldsmetodar potensial til å forårsaka meir skade enn fordelar. Nye feltundersøkingar forventast å gje ny informasjon om effektiviteten av ulike vedlikehaldsoperasjonar på våtmarksområdes funksjonalitet. 

Til trass for kostnadene har restaurering av våtmarker og styrt omstilling mange fordelar samanlikna med andre teknikkar når det gjeld tilpasning til klimaendringar og bevaring av kystøkosystemer. Generelt kan kystnære våtmarker auke energispreiinga i tidvassssonen, ved å redusera innkomande bølgje- og tidvasssenergi. Dette støttar beskyttelse mot stormflod og erosjon. Sunne våtmarker kan òg bidra til å takle ein viss snøggleik på havnivåstiging. Ein prosess som kallast akkresjon, der planter feller sediment, aukar hevinga av våtmarkens overflate. Våtmarker reduserer behovet for harde kystforsvar. Sjølv i kombinasjon kan desse tilnærmingane redusere behovet for å auke og utvide dika, noko som fører til ein positiv innverknad på landskapets estetiske verdi. 

Sedimenter i våtmarkene lagrar eller sakte vassavløp, og filtrerer forureiningar på same måte som riparian bufferar. Dei beskyttar og skapar viktige habitatar, hamner og beskyttar biologisk mangfald. Fiskepopulasjonar dreg nytte av våtmarker som gjev gyte- eller fôringshabitat, medan mikronæringsstoffa og mikrofaunaen i våtmarkssubstrat er perfekte fôringsplassar for fuglar. Dette gjev òg estetisk og kulturell verdi. 

Endeleg bidreg våtmark til å redusere klimaendringar gjennom absorpsjon og oppbevaring av CO 2 i våtmarkssediment og vegetasjon. På denne måten bidreg våtmarksarbeid til å redusere det menneskeskapte karbonavtrykket. 

Sjølv om kostnadene for våtmarksrestaurering kan vere svært høge, vil vassskadar frå alvorlege vasshendingar på grunn av klimaendringar vere betydeleg høgare. Verdien av restaurering kan spare mykje pengar med omsyn til vassforsyning, luftkvalitet, klima og vassføring regulering, erosjon førebygging, næringsstoff syklus, vassreinsing, moderering av ekstreme hendingar som flaum eller stormar, habitat og kulturelle tenester. 

Kystvåtmarkshabitater, som til dømes ulike typar saltmyrer, reknast som habitatar av EU-interesse i samsvar med vedlegg 1 til EUs habitatdirektiv, og nokre av desse er prioriterte habitatar. EUs fugledirektiv anerkjenner behovet for beskyttelse av våtmarker som eit viktig habitat for vassfuglar. Prosjekter for restaurering av kystnære våtmarker bør gjennomførast i samsvar med måla og krava i begge direktiva. Restaurering av kystnære våtmarksområde kan òg vere ein del av forvaltningsplanen for område som er beskytta under EU Natura 2000-nettverket, eller kan opprette eit nytt Natura 2000-område.  Dersom eit prosjekt har ein betydeleg innverknad på ein stad som tilhøyrer Natura 2000-nettet, bør det gå gjennom ei «passande vurdering av dets implikasjonar for området» for å avgjere om det vil påverke områdets integritet negativt. Restaureringstiltak kan òg krevjast under Natura 2000 som kompensasjon for andre inngrep. Restaurering av kystnære våtmarker kan støttast av krav til habitatkompensasjon i samsvar med EUs habitatdirektiv. F eller døme, i Scheldt-elvemunningen (Belgia), vart habitater øydelagd av hamneutviding kompensert via restaurering av våtmarker som gjev stormoverspenningsvern.

Implementeringstida vil variere sterkt basert på omfanget av nettstaden og dei spesifikke tilhøva og storleiken på restaureringa. Gjennomføringstid kan innebera både arbeid og relaterte kommunikasjon og rettssaker, til dømes ekspropriasjon av land. Dette kan ofte ta minst 5 år eller meir. Vedlikehalds- og overvåkingstiltak bør halda fram på lang sikt. 

Levetida for restaureringsintervensjonar av kystnære våtmarker vil avhenge av lokale forhold, særleg erosjons- og sedimenteringsprosessar og av strategien som er implementert. Regelmessig vedlikehald kan vera naudsynt for å halda våtmarkstilhøve, med tanke på at dei kan vera naturleg ustabile og stadig skiftande økosystemar.