Przystosowanie się do ingerencji soli w podnoszenie się poziomu morza (ASTERIS)

Regiony przybrzeżne Adriatyku, wrażliwe na skutki zmiany klimatu i doświadczające znacznego wzrostu zużycia wody w szczytowych okresach roku, wymagają lepszej ochrony warstw wodonośnych słodkowodnych przed ingerencją soli fizjologicznej poprzez zrównoważone gospodarowanie zasobami wodnymi.  Celem projektu ASTERIS była identyfikacja i mapowanie potrzeb i barier w zakresie zarządzania ryzykiem wodnym w oparciu o wspólną ocenę przestrzennej i czasowej zmienności włamania do wody morskiej oraz opracowanie praktycznych narzędzi zrównoważonego zarządzania warstwami wodonośnymi na skalę lokalną. W celu osiągnięcia tych wyników wybrano trzy reprezentatywne obszary do przeprowadzenia indywidualnych studiów przypadku: Region Emilia-Romania (ludność Rawenny, Włochy), region Marche (ludność Fano, Włochy) i Dubrownik-Neretwa (Chorwacja). 

Projekt przyczynił się do znacznej poprawy wiedzy na temat obecnej i przyszłej sytuacji w zakresie ingresji soli w rejonie Adriatyku, z którego mogą korzystać mieszkańcy Włoch i Chorwacji. Zaproponowano model koncepcyjny oceny ryzyka związanego z wtargnięciem soli do basenu Morza Adriatyckiego w związku z przyszłymi scenariuszami zmian klimatu. Odnosi się do szerokiego obszaru (prawie 2 000 km wybrzeży), obejmuje trzy kraje (Włochy, Chorwacja i niewielka część Słowenii z widokiem na wybrzeże Adriatyku) i obejmuje różnorodne warunki geologiczne, morfologiczne i społeczno-gospodarcze.

Działania Asteris koncentrowały się również na polityce łagodzenia i adaptacji do warstw wodonośnych przybrzeżnych w celu zmniejszenia ryzyka włamania soli fizjologicznej poprzez integrację map podatności na zagrożenia i analizę konkretnych studiów przypadków. W wyniku tegodziałania opracowano wytyczne dotyczące środków dostosowawczych.