SOER 2015 - Jakość wody słodkiej

Jakość wód słodkich – ocena tematyczna SOER 2015: Wyniki pierwszych planów gospodarowania wodami w dorzeczu pokazały, że wiele europejskich jednolitych części wód nie spełnia obecnie celu ramowej dyrektywy wodnej, jakim jest osiągnięcie dobrego stanu ekologicznego i chemicznego. W 2009 r. 43 % jednolitych części wód powierzchniowych było w dobrym lub wysokim stanie ekologicznym, a w 2015 r. oczekuje się, że 53 % jednolitych części wód osiągnie dobry stan ekologiczny. Jest to dalekie od osiągnięcia celu dobrego stanu ekologicznego i stanowi jedynie niewielką poprawę stanu ekologicznego. Aby osiągnąć dobry stan, państwa członkowskie muszą zająć się presją wywieraną na jednolite części wód. Zanieczyszczenia są jedną presją. Zmiany morfologiczne, nadmierny pobór i zmiany hydrologiczne wpływające na przepływ wody to inne. Gospodarka wodna powinna zatem ulec poprawie wraz z drugą rundą planów gospodarowania wodami w dorzeczu obejmujących lata 2016–2021, co doprowadzi do realizacji większej liczby celów polityki poprzez rygorystyczne, dobrze zintegrowane wdrażanie i udział społeczeństwa.

Jakość wód słodkich – ocena tematyczna SOER 2010: Ciągła obecność szeregu zanieczyszczeń w wielu wodach słodkich Europy zagraża ekosystemom wodnym i budzi obawy o zdrowie publiczne. Obecna sprawozdawczość na podstawie ramowej dyrektywy wodnej UE pokazuje, że znaczna część wód słodkich w Europie jest zagrożona nieosiągnięciem celu "dobrego stanu" do 2015 r. Dzięki unijnej dyrektywie dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych poprawa zbierania i oczyszczania ścieków w niektórych regionach Europy doprowadziła do ograniczenia zrzutu niektórych zanieczyszczeń do wód słodkich i przybrzeżnych. Nadal istnieją jednak wyzwania, ponieważ wdrażanie dyrektywy dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych pozostaje niepełne i istnieją inne znaczące źródła zanieczyszczenia wody, w szczególności rolnictwo i przepływy burz miejskich. Wdrożenie skutecznych i terminowych środków, wymaganych na mocy ramowej dyrektywy wodnej, musi obejmować większy nacisk na kontrole „u źródła” i efektywne wykorzystanie zasobów, w tym wody, energii i chemikaliów.