Planowanie dywersyfikacji akwakultury: znaczenie zmiany klimatu i innych czynników

Niniejsza publikacja jest wynikiem prac prowadzonych przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w ramach warsztatów technicznych ekspertów ONZ pt. „Planowanie dywersyfikacji akwakultury: znaczenie zmiany klimatu i innych czynników”, która odbyła się w Rzymie (Włochy) w dniach 23–25 czerwca 2016 r. i została zorganizowana przez oddział ds. akwakultury Departamentu Rybołówstwa i Akwakultury oraz World Fisheries Trust (Kanada).

Podczas warsztatów określono trzy główne strategie dywersyfikacji akwakultury: 1) zwiększenie liczby hodowanych gatunków; 2) zwiększenie równomierności gatunków utrzymywanych w warunkach fermowych; oraz 3) zwiększenie różnorodności obecnie hodowanych gatunków poprzez rozwój nowych szczepów. Podczas warsztatów zidentyfikowano niektóre główne czynniki dywersyfikacji: popyt rynkowy (w tym możliwości eksportowe), możliwości finansowania, konkurencja i zmiana klimatu, a także inne czynniki środowiskowe i społeczne. Dywersyfikacja gatunków i systemów hodowli oraz bardziej równomierne rozmieszczenie produkcji mogłyby zapewnić odporność w obliczu zmieniającego się klimatu i innych czynników zewnętrznych oraz dodać do systemów akwakultury ubezpieczenie gospodarcze, społeczne i ekologiczne. Dywersyfikacja nie jest jednak pozbawiona ryzyka i nie zawsze może być realnym sposobem na zwiększenie produkcji ryb. Oprócz kosztów czysto ekonomicznych pojawią się powiązane koszty rozwoju, w tym ocena i łagodzenie skutków środowiskowych i społecznych oraz ustanowienie ram bioasekuracji dla poszczególnych gatunków. Podczas warsztatów określono ogólne zasady, które mogą pomóc w dywersyfikacji w akwakulturze.